NAWA MALANING KARSA

NAWA MALANING KARSA

Reregeding Karep ingkang Ngalangi Laku Utama

Bebuka

Karsa inggih punika daya batin ingkang nuwuhake pepinginan, karep, tekad, lan lampahing manungsa. Karsa dados daya panggerak ingkang ndadosaken cipta lan rasa saged kawujud dados tumindak nyata. Nanging menawi karsa boten kababar kanthi wening lan resik, karsa saged kabebeng dening pepenginan pribadi, pamrih, lan kekarepan ingkang nyimpang saking tatananing panguripan.

Nawa Malaning Karsa minangka sangang rereged ingkang ndadosaken karep manungsa boten bebas lan boten jumbuh kaliyan laku utama. Rereged punika boten ateges paukuman, nanging minangka pepalang ingkang kedah dipunmangertosi lan dipunresiki supados karsa saged dados daya tumuju kabecikan.

Manungsa ingkang saged ngresiki Nawa Malaning Karsa badhe manggihaken karsa ingkang wening, teguh, tulus, lan selaras kaliyan pepadhanging urip.

BAB I.

Nawa Malaning Karsa.

Nawa Malaning Karsa saged kaudhar dados sangang pérangan ingkang nggambaraken pepalang wonten ing salebeting karep manungsa, kados ingkang badhe kaandharaken ing ngandhap punika.

1. Karsa Kaiket.

(Karep ingkang Kabanda dening Pepinginan)

Karsa kaiket inggih punika kawontenan nalika karep manungsa dereng saged lumampah kanthi wening, amargi taksih kaiket dening pepinginan ingkang boten wonten watesipun. Manungsa ingkang karsanipun kaiket asring namung nuruti dorongan saking karep pribadi tanpa mawas kanthi jero bab prayogi lan boten prayoginipun sawijining lampah.

Pepinginan ingkang boten kapriksani saged ndadosaken manungsa tansah ngraos kirang, sanadyan sampun gadhah kathah ingkang dipun tampi. Pikiranipun tansah ngupadi ingkang dereng dipun gadhahi, nanging kirang ngraosaken reginipun ingkang sampun wonten. Kahanan punika ndadosaken batin boten tentrem lan lampah gesang dados kabanda dening karep ingkang tanpa wates.

Tandhanipun karsa kaiket saged katingal saking angelipun ngendhaleni kekarepan, tansah kepengin langkung, lan remen ngoyak asil tanpa mawas dhateng margi ingkang dipun lampahi. Manungsa saged kesupen bilih saben karep kedah dipun tuntun dening kaweningan cipta lan lembuting rasa.

Pangresikaning karsa kaiket dipun lampahi kanthi nglatih weninging karep, sinau mbédakaken antawisipun kabutuhan lan pepinginan, saha nyelarasaken karep kaliyan tatananing panguripan. Nalika karsa sampun boten kaiket dening pepinginan, manungsa badhe manggihaken karep ingkang langkung tentrem, wening, lan nuwuhake lampah ingkang utama.

2. Karsa Kumawasa.

(Karep Nguwasani)

Karsa kumawasa inggih punika kawontenan nalika karep manungsa sampun kaiket dening pepinginan kangge nguwaosi, ngungkuli, lan nindakaken samubarang miturut kekajenganipun piyambak. Karsa ingkang kados makaten ndadosaken manungsa langkung nggatekaken kalungguhan, kakiyatan, lan pangaribawa tinimbang ngupadi kaselarasan lan kabecikan.

Manungsa ingkang kaprabawan dening karsa kumawasa asring rumangsa bilih pamanggihipun piyambak langkung leres tinimbang pamanggihipun sanes. Karep kangge mimpin saged malih dados karep kangge meksa, saengga boten wonten papan kangge ngrungokake lan mangertosi kahananipun tiyang sanes. Kahanan punika saged ndadosaken tebihing sesrawungan lan sirnanipun rasa sami ajrih lan ngajeni.

Tandhanipun karsa kumawasa katingal saking sipat remen ngatur sanes kanthi paksa, angel nampi pitutur, lan tansah nganggep dhiri langkung wigatos tinimbang sanesipun. Manungsa ingkang kados makaten asring kesupen bilih saben dumadi gadhah wewaton, kaluwihan, saha papanipun piyambak.

Pangresikaning karsa kumawasa dipunlampahi kanthi ngrembakaaken andhap asor, sinau ngrungokake, lan mangertosi bilih kakiyatan sejati boten wonten ing upayanipun nguwaosi sanes, nanging wonten ing kaprigelan ngendhaleni dhiri. Nalika karsa sampun resik saking karep ngungkuli, manungsa saged dados pepadhang tumraping sanes kanthi laku ingkang wicaksana lan selaras.

3. Karsa Pamrih.

(Karep Kanggo Kauntungan Pribadi)

Karsa pamrih inggih punika kawontenan nalika karep manungsa tumuju dhateng kabecikan, nanging taksih kaprabawan dening pangajeng-ajeng kangge pikantuk kauntungan tumrap dhirinipun piyambak.

Tumindak ingkang katitik sae saged dados boten wutuh kasucianipun, amargi wonten karep ingkang ndhelik ing wingkingipun, inggih punika kepengin dipunwales, dipunpuji, utawi pikantuk paedah tartamtu.

Manungsa ingkang kaprabawan dening karsa pamrih asring nindakaken samubarang boten namung amargi mangertos bilih punika prayogi, nanging ugi amargi wonten ingkang dipunarep-arep saking tumindakipun. Nalika pangajeng-ajeng punika boten kaleksanan, saged tuwuh rasa kuciwa, boten remen, utawi kendho anggenipun nindakaken kabecikan.

Tandhanipun karsa pamrih saged katingal saking tumindak becik ingkang gumantung kaliyan ganjaran, remen nampi pangalembana, saha pitulungan ingkang dereng saged dipunwastani tulus. Kabecikan ingkang dipunlampahi kanthi pamrih taksih kaiket dening karep pribadi, saengga dereng saged nuwuhake tentreming batin.

Pangresikaning karsa pamrih dipunlampahi kanthi nglatih katulusan, nindakaken kabecikan tanpa ngentosi walesan, saha boten gumantung marang pangalembana saking sanes. Manungsa kedah mangertosi bilih kabecikan sejati boten mbutuhake dipunmangertosi dening tiyang kathah, nanging cukup katampi dening batin ingkang wening.

Nalika karsa sampun resik saking pamrih, tumindak manungsa badhe medal saking rasa tulus, dados paedah tumraping sesami, lan ndadosaken lampah gesang langkung selaras kaliyan kabecikan.

4. Karsa Gumunggung.

(Karep Kanggo Nggedhekaken Dhiri)

Karsa gumunggung inggih punika kawontenan nalika karep manungsa kebak dening pepinginan kangge ngetingalaken kaunggulanipun piyambak. Manungsa ingkang kaprabawan dening karsa gumunggung langkung remen dipunaken, dipunpuji, lan dipunanggep langkung sae tinimbang sanesipun. Karep punika ndadosaken manungsa kesupen bilih saben kaluwihan ingkang dipungadhahi boten namung saking kekiyatanipun piyambak, nanging ugi saking pitulunganing panguripan lan sesrawungan kaliyan sanes.

Karsa gumunggung saged ndadosaken manungsa angel mirsani kekiranganipun piyambak. Amargi tansah kepengin katingal utama, manungsa saged nutupi kalepatan lan boten purun nampi pitutur. Kahanan punika ndadosaken pangrembakaning batin dados mandheg, amargi boten wonten papan kangge sinau lan ndandosi dhiri.

Tandhanipun karsa gumunggung katingal saking sipat tansah ngunggulake dhiri, angel ngakeni kalepatan, lan remen ngupadi pangalembana saking sanes. Manungsa ingkang kados makaten asring ngukur ajining dhiri saking pamawasipun tiyang sanes, dudu saking kasucening lampahipun piyambak.

Pangresikaning karsa gumunggung dipunlampahi kanthi mawas dhiri, sinau andhap asor, lan mangertosi bilih kabisan, kawruh, saha kaluwihan ingkang dipungadhahi namung titipan saking panguripan. Sedaya kaluwihan kedah dipunagem kangge nuwuhake kabecikan, dudu kangge ngunggulake dhiri.

Nalika karsa sampun resik saking gumunggung, manungsa saged tumindak kanthi mantep nanging tetep lembah manah. Kaluwihanipun dados pepadhang tumraping sesami, lan lampahipun tansah lumampah kanthi kaselarasan lan kawicaksanan.

5. Karsa Wedi.

(Karep ingkang Kapalang Rasa Ajrih)

Karsa wedi inggih punika kawontenan nalika karep manungsa boten saged medal kanthi wutuh, amargi tansah kabendung dening rasa ajrih, ragu, lan kuwatir. Manungsa ingkang kaprabawan dening karsa wedi asring sampun mangertos menapa ingkang prayogi dipunlampahi, nanging boten gadhah kawantunan kangge miwiti lan nglampahi kanthi mantep.

Rasa ajrih ingkang boten kaatur saged ndadosaken karep dados ringkih. Manungsa langkung kathah mikiraken kamungkinan awon tinimbang ngupadi margi kangge nggayuh kabecikan. Pikiripun tansah kabanda dening pitaken lan keraguan, saengga kathah pepinginan sae ingkang boten saged kawujud dados lampah nyata.

Tandhanipun karsa wedi saged katingal saking rasa wedi ngadhepi owah-owahan, boten wani nindakaken prakawis ingkang leres, saha remen mundur saderengipun nyobi. Manungsa ingkang kados makaten saged kelangan wekdal lan kalodhangan kangge ngrembakaaken dhirinipun, amargi langkung manut dhateng rasa ajrih tinimbang dhateng kasunyatan.

Pangresikaning karsa wedi dipunlampahi kanthi nuwuhake kapitadosan batin, ngiyataken manteping ati, saha sinau nampi bilih saben lampah wonten ingkang kedah dipunadhepi. Kawontenan ingkang boten mesthi boten kedah dados pepalang, nanging dados papan kangge nglatih kawicaksanan lan kakiyatan batin.

Nalika karsa sampun resik saking rasa wedi, manungsa saged lumampah kanthi wani nanging tetep wicaksana. Karepipun boten malih dipunatur dening ajrih, nanging dipun tuntun dening cipta ingkang wening lan rasa ingkang tentrem.

6. Karsa Angkara.

(Karep ingkang Dipunobong Karep Kasar)

Karsa angkara inggih punika kawontenan nalika karep manungsa sampun kabandha dening daya kasar saking nepsu, duka, lan pepinginan kangge menang piyambak. Karsa ingkang kados makaten ndadosaken manungsa boten saged mirsani kahanan kanthi bening, amargi lampahipun langkung kathah dipun gerakake dening dorongan rasa ingkang boten terkendhali tinimbang kawicaksanan.

Manungsa ingkang kaprabawan dening karsa angkara asring tumindak kanthi kesusu tanpa mawas akibatipun. Karep kangge nggayuh kekajenganipun piyambak saged ndadosaken lali dhateng rasa lan kabutuhanipun sanes. Nalika pepinginan boten kaleksanan, saged medal duka lan tumindak ingkang nglarani, sanadyan tumindak punika saged ngrusak sesrawungan lan tentreming gesang.

Tandhanipun karsa angkara saged katingal saking sipat ingkang gampil duka, remen tumindak tanpa dipun pikir rumiyin, lan ngupadi kabeneran kangge nyukani karep pribadi. Manungsa ingkang kados makaten asring ngraos bilih menang punika langkung wigatos tinimbang njagi kaselarasan.

Pangresikaning karsa angkara dipunlampahi kanthi ngendhaleni karep, nglatih weninging cipta, lan ngrembakaaken lembuting rasa. Saben dorongan ingkang medal kedah dipunwawas rumiyin supados boten nuwuhake tumindak ingkang ndadosaken cilakan tumrap dhiri lan sanes.

Nalika karsa sampun resik saking angkara, kekiyatan batin boten malih dados daya kangge nyerang, nanging dados daya kangge njagi lan nuwuhake kabecikan. Manungsa saged gadhah karep ingkang kiyat, nanging tetep dipun tuntun dening kaweningan cipta lan katentreman rasa.

7. Karsa Pamer.

(Karep Kanggo Katon Utama)

Karsa pamer inggih punika kawontenan nalika karep manungsa kepengin ngetingalaken tumindak lan kabecikanipun supados dipunmangertosi, dipunpuji, lan dipunakeni dening tiyang sanes. Kabecikan ingkang dipunlampahi boten malih namung medal saking rasa tulus, nanging sampun kecampuran dening karep kangge pikantuk pamawas sae saking njawi.

Manungsa ingkang kaprabawan dening karsa pamer asring langkung nggatekaken kados pundi piyambakipun dipunwastani dening sanes tinimbang ngraosaken maknanipun tumindak ingkang dipunlampahi. Tumindak sae saged malih dados sarana kangge ngangkat ajining dhiri, sanes namung kangge nuwuhake paedah tumraping gesang.

Tandhanipun karsa pamer saged katingal saking kabecikan ingkang remen dipunaturaken supados dipunmirsa, langkung nggatekaken pamawasipun tiyang sanes, saha tumindak ingkang gumantung dhateng pangalembana. Nalika boten pikantuk pangalembana, semangat kangge tumindak sae saged dados suda.

Pangresikaning karsa pamer dipunlampahi kanthi nglatih katulusan lan nindakaken kabecikan kanthi sepi tanpa ngentosi walesan utawi pangalembana. Manungsa kedah mangertosi bilih ajining tumindak boten gumantung saking kathahipun tiyang ingkang mangertos, nanging saking resiking niyat lan leresipun lampah.

Nalika karsa sampun resik saking karep kangge katingal utama, manungsa saged tumindak kanthi tulus lan bebas saking pamawas njawi. Kabecikan dados wohing batin ingkang wening, sanes dados piranti kangge ngunggulake dhiri.

8. Karsa Kakehan Karep.

(Karep Tanpa Wates)

Karsa kakehan karep inggih punika kawontenan nalika manungsa gadhah kathah pepinginan ing salebeting manahipun, nanging dereng saged milah lan ngatur pundi ingkang langkung wigatos. Kathahipun karep ingkang boten kaatur saged ndadosaken lampah gesang dados boten tumata, amargi manungsa tansah ngupadi maneka warna ingkang dereng dipungadhahi tanpa ngraosaken kabecikan saking ingkang sampun wonten.

Manungsa ingkang kaprabawan dening karsa kakehan karep asring boten gampil rumangsa cekap. Nalika satunggaling kekajengan sampun kalampahan, badhe medal malih karep sanesipun ingkang dipunoyak. Kahanan punika ndadosaken batin tansah obah, angel manggihaken katentreman, lan kirang saged ngraosaken kaendahaning gesang ing wekdal samenika.

Tandhanipun karsa kakehan karep saged katingal saking sipat tansah ngoyak perkawis enggal, angel rumangsa cukup, saha pikiran ingkang boten tentrem amargi kathah ingkang dipun kepengini. Manungsa saged kesupen bilih boten sedaya karep kedah dipunwujudaken, amargi saben lampah kedah dipun selarasaken kaliyan kabutuhan lan kawicaksanan.

Pangresikaning karsa kakehan karep dipunlampahi kanthi sinau milah karep ingkang trep, mangertosi watesing kabutuhan, lan nggayuh kaselarasan antawisipun karep, kahanan, saha tatananing panguripan. Manungsa kedah saged nampi lan ngraosaken ingkang sampun wonten minangka wohing lampah.

Nalika karsa sampun resik saking karep ingkang tanpa wates, manungsa badhe manggihaken katentreman ing batin. Karep boten malih dados beban, nanging dados daya ingkang nuntun lampah tumuju gesang ingkang langkung wening lan selaras.

9. Karsa Pisah.

(Karep ingkang Boten Selaras kaliyan Jati Dhiri)

Karsa pisah inggih punika kawontenan nalika karep manungsa sampun tebih saking tuntunan batin ingkang wening. Karsa ingkang kedahipun dados daya kangge nglairaken kabecikan, malih dados karep ingkang namung manut kekajengan dhiri pribadi tanpa mawas cipta, rasa, saha akibatipun tumindak. Kahanan punika dados rereged ingkang paling lebet, amargi ndadosaken manungsa kelangan sesambungan kaliyan jati dhirinipun piyambak.

Manungsa ingkang kaprabawan dening karsa pisah asring namung ngupadi menapa ingkang dipunkarepaken dening dhirinipun, tanpa ngrungokake swanten batin ingkang maringi pepadang. Karep dados bebas tanpa wates, nanging kebebasan punika boten dipun tuntun dening kawicaksanan. Akibate, lampah gesang saged kesasar saking margi ingkang prayogi lan boten malih nggatosaken kaselarasan kaliyan panguripan.

Tandhanipun karsa pisah saged katingal saking gesang ingkang namung manut karep pribadi, boten mawas akibat saking tumindakipun, saha wiwit kelangan arah lan tujuaning lampah. Manungsa saged gampil kabucal dening pepinginan, amargi boten wonten imbangan antawisipun cipta, rasa, lan karsa.

Pangresikaning karsa pisah dipunlampahi kanthi manunggalaken malih cipta, rasa, lan karsa. Cipta dados pepadang kangge mangertosi, rasa dados pangrunguing batin, lan karsa dados daya kangge nindakaken kabecikan. Nalika tigang daya punika sampun selaras, karep boten malih dados pangreksa dhiri, nanging dados margi tumuju weninging lampah.

Nalika karsa sampun resik saking pepisahan, manungsa saged manggihaken kaselarasan antawisipun dhiri, sesami, lan tatananing panguripan. Karepipun dados wening, tumindakipun dados utama, lan lampahipun lumampah tumuju kasampurnaning dumadi.

BAB II.

Wohing Karsa ingkang Sampun Resik.

Manungsa ingkang sampun saged ngresiki Nawa Malaning Karsa badhe manggihaken owahing batin ingkang nyata wonten ing saben lampah gesangipun. Karsa ingkang rumiyin saged kabanda dening pepinginan, pamrih, utawi karep ingkang boten trep, sampun malih dados daya ingkang wening lan santosa. Karsa ingkang resik boten gampil kabucal dening kahanan, amargi sampun dipun tuntun dening cipta ingkang bening lan rasa ingkang lembut.

Karsa ingkang teguh ndadosaken manungsa gadhah kekiyatan kangge nglampahi jejering gesang, nanging tetep ngugemi lembah manah lan boten nindhes sanes. Karep ingkang wening ndadosaken manungsa saged mangertosi menapa ingkang kedah dipunlampahi, tanpa kesusu manut dorongan pepinginan ingkang namung sakedhap.

Tekad ingkang luhur ndadosaken tumindak tansah ngarah dhateng kabecikan, nanging boten nuwuhake rasa langkung inggil tinimbang sanesipun.

Manungsa ingkang karsanipun sampun resik ugi saged tumindak kanthi tulus, boten namung amargi badhe dipunremeni utawi dipunpuji. Saben lampah dipunlampahi kanthi rasa tanggung jawab lan kasadaran bilih gesang punika kedah nuwuhake paedah tumraping jagad sakupengipun.

Karsa resik boten ateges manungsa kedah ngicalaken sedaya pepinginan. Pepinginan tetep wonten, nanging sampun kaatur dening kawicaksanan. Karep sampun boten dados pangreksa dhiri piyambak, nanging dados daya kangge nglairaken kabecikan.

Nalika cipta sampun wening, rasa sampun resik, lan karsa sampun selaras, manungsa badhe lumampah kanthi tentrem, jumbuh kaliyan tatananing panguripan, saha saya caket kaliyan kasampurnaning dumadi.

BAB III.

Panutup.

Nawa Malaning Karsa minangka pangertosan babagan pepalang ing salebeting karep manungsa ingkang kedah dipunwawas lan dipunresiki. Karsa ingkang dados daya kangge nglairaken lampah, saged dados pepadhang tumraping gesang menawi dipun tuntun dening cipta ingkang wening lan rasa ingkang resik. Nanging menawi karsa kabanda dening pepinginan, pamrih, utawi karep pribadi ingkang boten selaras, saged ndadosaken manungsa tebih saking lampah ingkang utama.

Sangang reregeding karsa inggih punika Karsa Kaiket, Karsa Kumawasa, Karsa Pamrih, Karsa Gumunggung, Karsa Wedi, Karsa Angkara, Karsa Pamer, Karsa Kakehan Karep, lan Karsa Pisah. Sedaya punika boten dados paukuman, nanging dados pangilon kangge mawas dhiri. Saben manungsa saged manggihaken rereged punika wonten ing salebeting manahipun piyambak, saengga kedah sinau ngenali lan ngresiki kanthi laku ingkang sabar.

Karsa ingkang sampun resik boten ateges manungsa kelangan karep lan pepinginan. Kosok wangsulipun, karep dados langkung wening, langkung manteb, lan langkung migunani. Pepinginan boten malih dados pangriku ingkang ngiket, nanging dados daya ingkang dipun tuntun dening kawicaksanan lan kaselarasan.

Nalika cipta, rasa, lan karsa sampun manunggal, manungsa saged lumampah kanthi tentrem lan manteb. Saben tumindak boten namung manut kekajengan pribadi, nanging tansah mawas paedah tumraping sesami lan jagad sakupengipun.

Mila, ngresiki Nawa Malaning Karsa minangka lampah ngresiki jeroing dhiri, supados karep dados daya luhur ingkang nuntun manungsa tumuju kasampurnaning panguripan. Karsa ingkang wening dados pratandha bilih manungsa sampun saged ngasta dhirinipun lan lumampah jumbuh kaliyan tatananing gesang.

DOWNLOAD SERAT