NAWA MALANING RASA

NAWA MALANING RASA

rereged pangraos, ingkang dados pepalang weninging manah

BAB I.

Nawa Malaning Rasa.

Rasa inggih punika daya jroning manah ingkang dados papan tumuwuhipun pangraos, weling, lan sesambunganipun manungsa kaliyan sakathahing kauripan. Lumantar rasa, manungsa saged ngrasakake kaendahan, katentreman, sih, lan kaselarasan. Nanging, rasa ugi saged kasaput dening rereged ingkang ndadosaken manah boten malih wening. Rereged punika boten awujud barang ingkang saged dipun tingali, nanging katingal saking owahing tindak, pangucap, lan cara manungsa nyawang gesang.

Nawa Malaning Rasa inggih punika sangang wujud reregeding pangraos ingkang saged ngalang-alangi tuwuhipun kabecikan jroning manah. Nalika rasa sampun kabanda dening rereged, manungsa saged kelangan sesambungan kaliyan kaendahan gesang, angel mangertos sesami, lan tebih saking weninging batin. Rereged rasa punika saged medal saking pengalaman gesang, kebiasaan ingkang boten prayogi, utawi kirangipun mawas dhiri.

Nanging, saben rereged rasa boten namung dados pepalang, nanging ugi saged dados papan sinau tumrap manungsa. Kanthi eling lan laku ingkang ajeg, rasa ingkang keruh saged dipun resiki dados bening. Resiking rasa boten ateges mbuwang rasa, nanging mulihakên rasa dhumateng kaananipun ingkang sejati, inggih punika rasa ingkang kebak sih, tentrem, lan kaselarasan.

Nawa Malaning Rasa dados pangeling bilih kaendahan gesang boten namung gumantung saking kahanan njawi, nanging ugi saking resikipun manah ingkang nampi lan ngraosaken gesang. Manungsa ingkang saged ngresiki rasane badhe langkung wening anggenipun lumampah, langkung alus anggenipun sesrawungan, lan langkung caket kaliyan tatananing panguripan.

1. Rasa Tumpes (Rasa Kosong lan Garing)

Rasa tumpes inggih punika kahanan nalika manah boten malih saged ngrasakake kaendahan, sih, lan makna gesang. Manungsa lumampah namung kanthi pakulinan, nanging tanpa angeting rasa.

Resiking rasa: nguripake malih rasa syukur, tresna, lan pangraos dhumateng kauripan.

2. Rasa Keras (Rasa Ingkang Boten Luwes)

Rasa keras ndadosaken manungsa angel nampi kahanan lan angel mangertos pangraosing tiyang sanes. Ati dados kaku lan kirang welas asih.

Resiking rasa: nglembutaken manah kanthi pangerten lan tepa slira.

3. Rasa Getun (Rasa Kaiket dening Kapungkur)

Rasa getun punika nalika manungsa tansah kabanda dening kedadosan ingkang sampun kapengker, saengga boten saged gesang kanthi wening ing wekdal samenika.

Resiking rasa: nampi pengalaman dados guru, boten dados beban.

4. Rasa Sumelang (Rasa Boten Tentrem)

Rasa sumelang ndadosaken batin tansah keganggu dening prakiraan-prakiraan ingkang dereng mesthi. Ati angel manggih katentreman.

Resiking rasa: ngembangaken kapitadosan lan pasrah ing salebeting usaha.

5. Rasa Sepi (Rasa Pedhot Saka Kaselarasan)

Rasa sepi ing ngriki boten namung boten wonten kanca, nanging kahanan batin ingkang krasa tebih saking sesambungan kaliyan panguripan.

Resiking rasa: nyawiji kaliyan sesami, alam, lan Sumber Panguripan.

6. Rasa Lali Sih (Rasa Kelangan Welas Asih)

Nalika rasa lali dhumateng sih, manungsa saged ningali sanesipun namung minangka obyek, boten malih minangka sesami ingkang sami gesang.

Resiking rasa: nuwuhake welas asih lan pangabekti.

7. Rasa Kesah (Rasa Ingkang Kesasar)

Rasa kesah punika nalika pangraos batin boten malih dados tuntunan kabecikan, nanging kabawa dening suasana lan pengaruh njawi.

Resiking rasa: mulih dhumateng weninging batin lan mawas diri.

8. Rasa Marem Palsu (Rasa Rumangsa Sampun Cekap)

Rasa marem palsu ndadosaken manungsa mandheg sinau lan ngembangaken diri. Ati boten malih nggoleki kasunyatan.

Resiking rasa: tetep andhap asor lan mbikak rasa tumrap kawruh enggal.

9. Rasa Peteng (Rasa Kelangan Pepadhang Batin)

Rasa peteng punika pucuking rereged rasa, nalika manungsa boten saged mirsani kabecikan, kaendahan, lan makna ing gesang.

Resiking rasa: ngresiki rasa kanthi eling, sih, lan lampah utama.

BAB II.

Tata Resiking Nawa Malaning Rasa.

Resiking rasa boten namung ngilangaken rasa ingkang boten prayogi, nanging ugi mulihakên kaanan manah supados saged ngrasakake kaendahan, sih, lan kaselarasaning gesang. Rasa ingkang resik badhe ndadosaken manungsa langkung wening anggenipun mirsani dhiri, sesami, alam, lan Sumber Panguripan. Rereged rasa boten saged sirna kanthi pameksa, nanging kanthi laku ingkang ajeg, eling, lan tulusing manah.

Rasa tumpes dipun resiki kanthi nguripake malih pangraos tumrap samukawis ingkang wonten. Manungsa kedah sinau mirsani bab alit kanthi rasa sukur, kayata napas, pepadhanging enjing, tetuwuhan, lan sihing sesami. Kanthi nglatih pangraos, manah ingkang garing saged tuwuh malih dados anget lan kebak pangajeng-ajeng.

Rasa keras dipun resiki kanthi nglembutaken manah. Caranipun inggih punika sinau mirengaken tanpa enggal nyalahaken, mangertos kahanan tiyang sanes, lan nimbang sadaya prakawis kanthi pangraos ingkang wiyar. Ati ingkang luwes saged nampi bedaning pamawas lan nuwuhake kaselarasan.

Rasa getun dipun resiki kanthi nampi kedadosan kapungkur minangka piwulang. Manungsa boten kedah tansah kabanda dening lelampahan ingkang sampun liwat, nanging kedah njupuk kawruh saking pengalaman punika. Kapungkur dados cagak kangge mbangun lampah enggal, sanes dados rantai ingkang mbatesi gesang.

Rasa sumelang dipun resiki kanthi ngembangaken kapitadosan lan katentreman batin. Manungsa kedah nindakaken usaha kanthi temen, nanging boten kabanda dening prakiraan ingkang dereng kelakon. Ati ingkang tentrem saged nampi owah-owahan kanthi wening lan manteb.

Rasa sepi dipun resiki kanthi mbukak sesambungan kaliyan jagad gesang. Manungsa kedah nyumurupi bilih piyambakipun boten madeg piyambakan, nanging dados bagéan saking sesami lan alam. Kanthi paring kawigatosan, tulung-tinulung, lan ngurmati gesang, rasa pedhot saged dados rasa nyawiji.

Rasa lali sih dipun resiki kanthi nguripake welas asih ing saben lampah. Manungsa kedah ningali sanesipun boten namung saking paedahipun, nanging minangka titah ingkang sami ngalami suka lan duka. Sih ingkang tuwuh dados pepadhang ing sesambungan.

Rasa kesah dipun resiki kanthi bali mawas dhiri. Sadaya tumindak kedah dipun timbang kanthi weninging batin, boten namung manut swara njawi. Kanthi meneng, nyemak, lan nyumurupi jroning manah, manungsa saged manggih malih margi ingkang leres.

Rasa marem palsu dipun resiki kanthi tetep andhap asor lan gelem sinau. Manungsa kedah mangertos bilih kawruh lan kabecikan boten wonten watesipun. Ati ingkang tansah kabuka badhe tansah tuwuh lan ngrembaka.

Rasa peteng dipun resiki kanthi nguripake eling, sih, lan lampah utama. Manungsa kedah tansah nyumurupi bilih pepadhang sejati medal saking resiking batin. Nalika rasa sampun resik, manah saged mirsani kabecikan, kaendahan, lan makna ing saben lelampahan gesang.

Mila, Nawa Malaning Rasa boten namung pepalang ing jroning batin, nanging dados papan kangge sinau lan tuwuh. Saben rereged rasa saged dados guru, lan saben resiking rasa dados margi tumuju weninging manah. Rasa ingkang resik badhe nuwuhake gesang ingkang kebak sih, tentrem, lan selaras kaliyan tatananing panguripan.

BAB III.

Manungsa Ingkang Sampun Resik Saking Nawa Malaning Rasa.

Manungsa ingkang sampun saged ngresiki Nawa Malaning Rasa inggih punika manungsa ingkang sampun manggih weninging manah. Wening punika boten ateges boten wonten rasa, nanging rasa sampun boten kabanda dening rereged ingkang ndadosaken pepetenging batin. Rasa sampun saged dados pepadhang kangge nuntun lampah, supados saben tumindak medal saking pangraos ingkang becik lan selaras kaliyan tatananing panguripan.

Nalika rasa tumpes sampun resik, manungsa saged ngrasakake malih kaendahan ing saben wekdal. Bab alit ing gesang boten dipun anggep sepele, nanging dados pangeling bilih gesang punika kebak kawelasan lan kaendahan. Manahipun tansah anget lan saged nampi nugrahaning gesang.

Nalika rasa keras sampun sirna, manungsa dados langkung luwes lan gampil mangertos sesami. Piyambakipun boten enggal ngadili, nanging langkung remen mireng lan mangertosi. Ati ingkang lembut nuwuhake sesambungan ingkang rukun.

Nalika rasa getun sampun dipun resiki, manungsa boten malih kaiket dening kapungkur. Kedadosan ingkang sampun kalampahan dados guru, sanes dados beban. Piyambakipun saged lumampah ing wekdal samenika kanthi manah ingkang lega.

Nalika rasa sumelang sampun sirna, batin dados tentrem. Manungsa tetep nindakaken usaha kanthi temen, nanging boten kabanda dening wedi dhumateng samukawis ingkang dereng dumados. Ati dados manteb lan wening.

Nalika rasa sepi sampun resik, manungsa saged ngrasakake sesambungan kaliyan sadaya kauripan. Piyambakipun nyumurupi bilih gesangipun boten piyambakan, nanging dados bagéan saking jagad lan sesami.

Nalika rasa lali sih sampun dipun resiki, welas asih malih tuwuh. Manungsa boten ningali sanesipun namung saking paedahipun, nanging minangka pepadhan ingkang sami nglampahi lelampahan gesang.

Nalika rasa kesah sampun dipun atasi, manungsa manggih malih margi jroning batin. Piyambakipun boten gampil kabawa pangaribawan njawi, amargi sampun saged nyumurupi swara wening saking jroning manah.

Nalika rasa marem palsu sampun sirna, manungsa tansah andhap asor lan remen sinau. Piyambakipun boten rumangsa sampun rampung, nanging tansah ngrembakakaken kawruh lan kabecikan.

Lan nalika rasa peteng sampun kabuka dening pepadhanging batin, manungsa saged mirsani kaendahan lan kasunyatan kanthi langkung cetha. Lampahipun dados langkung wening, pangucapipun langkung becik, lan tumindakipun nuwuhake katentreman.

Manungsa ingkang sampun ngresiki Nawa Malaning Rasa dados pribadi ingkang boten dipun tuntun dening hawa lan gegayuhan ingkang boten wening, nanging dipun tuntun dening cipta, rasa, lan karsa ingkang sampun laras. Piyambakipun dados pepadhang tumrap dhiri pribadi lan dados sumber kabecikan tumrap sakathahing kauripan.

Reresiking rasa punika boten pungkasaning lampah, nanging wiwitaning gesang ingkang langkung jero, langkung wening, lan langkung selaras kaliyan jatining panguripan.

BAB IV.

Panutup.

Nawa Malaning Rasa Uttamopadesa boten nyariosaken babagan pikiran ingkang klentu, nanging babagan kahanan pangraos batin ingkang boten wening. Menawi Nawa Malaning Cipta nyuceni cara mikir, mila Nawa Malaning Rasa nyuceni cara ngrasakake gesang.

Rasa ingkang resik dados papan tumuwuhipun sih, welas asih, tentrem, lan kaselarasan. Amargi manungsa ingkang sampun wening rasane boten namung mangertos kabecikan, nanging ugi saged ngraosaken lan nglampahi kabecikan.

DOWNLOAD SERAT