NAWA TATARANING PANGURIPAN JANMA

NAWA TATARANING PANGURIPAN JANMA

BEBUKA

Nawa Tataraning Panguripan Janma inggih punika serat ingkang ngandharaken tatananing panguripan janma wiwit ingkang kasat mata dumugi ingkang paling jero.

Kanthi mangertos saben tataran punika, janma saged langkung ngraosaken tegesing gesang, mangertos kawontenanipun piyambak, saha ngudi lampah kautaman kanthi langkung jejeg. Pangertosan punika boten namung kangge ngrembakakaken kawruh, nanging utaminipun dados panuntun anggenipun ngresiki cipta, ngeningaken rasa, ngukuhaken karsa, lan ngluhuraken budi.

Saben tataran gadhah jejibahan saha paedahipun piyambak, ananging sedaya punika satunggal rerangkèn ingkang boten saged kapisahaken. Saking pangertosan tumrap raga dumugi Kasunyatan Langgeng, janma dipun tuntun supados saged nyumurupi sesambetan antawisipun dhiri, sasama, alam, saha Sang Sumbering Panguripan. Mugi serat punika dados pepadhang tumrap sinten kemawon ingkang ngudi kasunyatan, satemah lampahing gesang tansah katuntun dening sih, kawicaksanan, saha kautaman ngantos dumugi katentreman lan kamulyaning budi.

1. Tataran Jasmani (Raga).

Tataran Jasmani inggih punika tataran panguripan ingkang paling caket kaliyan badan. Lumantar tataran punika, janma ngrumaosi kasarasan, lara, kesel, kuwat, saha sedaya kabutuhan dhasar kangge njagi panguripan. Raga dados pirantos kangge nglampahi sedaya pakaryan, awit lumantar badan punika cipta, rasa, saha karsa saged kawedharaken ing salebeting gesang. Mila, raga prayogi dipun rumat kanthi becik lumantar pangan ingkang prayogi, sare ingkang cekap, pakaryan ingkang laras, saha panggulawenthah badan kanthi ajeg.

Nanging, janma boten prayogi namung ngugemi kabutuhan jasmani kemawon. Menawi manah namung kaiket dening kanikmatan badan, cipta saged dados peteng, rasa dados kasar, lan karsa kesasar saking margi kautaman. Tataran Jasmani punika dados wiwitaning panguripan, dudu pungkasanipun.

Raga prayogi dados sarana nglampahi lampah kabecikan, ngreksa kasarasan, saha ngluhuraken budi. Kanthi raga ingkang sehat lan kaopeni, janma langkung saged nglampahi gesang kanthi jejeg, migunani tumrap sesami, lan ngugemi lampah kautaman.

2. Tataran Daya Panguripan.

Tataran Daya Panguripan inggih punika tataran ingkang maringi kakiyatan saha daya gesang tumrap raga. Lumantar tataran punika, janma ngrumaosi seger, kendel, sregep, semangat, utawi kosokwangsulipun kraos sayah, kendho, saha tanpa daya. Daya panguripan dados panyengkuyunging sedaya pakaryan, awit raga ingkang sehat boten badhé saged nglampahi jejibahan kanthi prayoga menawi kakiyatanipun saya susut.

Daya panguripan prayogi dipun reksa lumantar tata gesang ingkang laras, kados dene pangan ingkang prayogi, sare ingkang cekap, obahing badan ingkang ajeg, saha manah ingkang tentrem. Cipta ingkang kebak reribedan, rasa ingkang kebak sengit, utawi karsa ingkang boten jejeg saged ndadosaken daya panguripan saya kendho. Kosokwangsulipun, cipta ingkang resik, rasa ingkang wening, saha karsa ingkang kukuh saged ngiyataken daya gesang.

Tataran Daya Panguripan punika dados jembatan antawisipun raga lan batin. Menawi daya punika kaopeni kanthi becik, janma langkung saged makarya kanthi sregep, ngreksa kasarasan, saha nglampahi lampah kautaman kanthi mantep. Mila, daya panguripan boten namung kangge ngiyataken badan, nanging ugi dados panyengkuyung tumrap tuwuhipun budi luhur lan lampah gesang ingkang migunani.

3. Tataran Pangraos.

Tataran Pangraos inggih punika tataran ingkang dados papan tuwuhipun sedaya raos ing salebeting manah. Lumantar tataran punika, janma saged ngrumaosi kabingahan, kasusahan, sengit, ajrih, katresnan, welas asih, saha manéka warni pangraos sanesipun. Pangraos punika sipatipun tansah owah manut kahanan, prastawa, saha caraning cipta nampi punapa ingkang kadadosan.

Pangraos ingkang boten kaendhaleni saged ndadosaken tembung lan tumindak kesasar saking margi kautaman. Sengit saged nuwuhaken pasulayan, ajrih saged ngendhaleni kekendelan, dene kabingahan ingkang kalimputan saged ndadosaken gumunggung. Mila, pangraos prayogi tansah dipun weningaken lumantar cipta ingkang padhang saha karsa ingkang jejeg, supados boten kaombang-ambing dening owahing kaanan.

Nalika pangraos sampun wening, manah dados langkung tentrem, sabar, saha kebak sih. Katresnan, pangapura, pangurmatan, saha welas asih saya ngrembaka minangka dhasaring sesambetan kaliyan sasama.

Tataran Pangraos boten dipun sirnakaken, ananging dipun gulawenthah supados sedaya pangraos tansah laras kaliyan kasunyatan lan kautaman. Saking pangraos ingkang wening punika lajeng tuwuh budi luhur ingkang madhangi lampahing gesang lan nuwuhaken karukunan tumrap kulawarga, bebrayan, saha sakabehing titah.

4. Tataran Cipta.

Tataran Cipta inggih punika tataran ingkang dados papan tumuwuhipun pamikir, tetimbangan, pangraosing teges, saha pangertosan tumrap gesang. Lumantar tataran punika, janma saged nimbang ingkang leres lan boten leres, mangertos sebab saha wohing lampah, sarta netepaken pancasan kanthi nalar lan kawicaksanan. Cipta ugi mbentuk pamawas babagan dhiri piyambak, sasama, alam, saha tatananing panguripan.

Cipta ingkang peteng utawi kebak pamanggih ingkang klentu saged nuntun janma dhateng lampah ingkang boten prayogi. Mila, cipta prayogi tansah dipun resiki lumantar sinau, mawas dhiri, saha ngudi kasunyatan. Kanthi mekaten, pamawas boten kaiket dening prasangka, pamrih, utawi pepenginan ingkang nyimpang saking kautaman.

Nalika cipta sampun padhang, saben pamanggih dados langkung jernih, saben pancasan langkung wicaksana, lan saben lampah langkung jejeg. Cipta ingkang resik ugi maringi pepadhang tumrap rasa lan ngukuhaken karsa, satemah sedaya tumindak tansah laras kaliyan kasunyatan. Tataran Cipta punika dados dhasaring tuwuhipun budi luhur, awit saking cipta ingkang padhang lajeng tuwuh kawicaksanan, pangraos ingkang wening, saha lampah gesang ingkang kebak kabecikan.

5. Tataran Jati Dhiri.

Tataran Jati Dhiri inggih punika tataran ingkang maringi pangraos bilih janma punika satunggal pribadi ingkang gadhah nama, kalenggahan, jejibahan, saha pakaryan ing salebeting bebrayan. Lumantar tataran punika, janma mangertos sinten piyambakipun, punapa jejibahanipun, saha kados pundi sesambetanipun kaliyan sasama. Jati dhiri ugi tuwuh lumantar panggulawenthah, pengalaman, saha lampah gesang ingkang sampun kapunlampahi.

Nanging, jati dhiri boten prayogi dados pangkal gumunggung utawi ngasoraken liyan. Menawi janma namung kaiket dening drajat, pakurmatan, kalenggahan, utawi asiling pakaryan, manah saged katutup saking kasunyatan. Mila, jati dhiri prayogi dipun jejegaken lumantar andhap asor, pangajining dhiri ingkang prayoga, saha pangurmatan dhateng sasama minangka titahing Sang Sumbering Panguripan.

Nalika jati dhiri sampun dipun mangertosi kanthi leres, janma boten gumedhe nalika pinaringan kamulyan lan boten asor nalika pinanggih reribedan. Piyambakipun mangertos bilih ajining gesang boten namung katitik saking nama, kalenggahan, utawi pakaryan, nanging utaminipun saking resiking cipta, beninging rasa, jejeging karsa, saha budi luhur. Kanthi mekaten, Tataran Jati Dhiri dados dhasar kangge ngemban jejibahan kanthi temen, ngugemi kautaman, lan ngrembakakaken kabecikan tumrap sesami.

6. Tataran Kawicaksanan Batin.

Tataran Kawicaksanan Batin inggih punika tataran ingkang maringi pangertosan jero ingkang boten namung asal saking olah cipta utawi tetimbangan nalar. Ing tataran punika, janma asring saged mangertos satunggaling kasunyatan kanthi cetha sanajan dereng kathah nimbang. Pangertosan punika tuwuh saking resiking cipta, beninging rasa, saha jejeging karsa ingkang sampun kagulawenthah lumantar lampah kautaman.

Kawicaksanan batin boten ateges nglirwakaken cipta utawi nalar, nanging njangkepi tetimbangan supados langkung jangkep lan wicaksana. Nalika cipta, rasa, saha budi sampun laras, manah langkung gampil manggih pepadhang anggenipun netepaken pancasan, mangertos kahanan, saha mbedakaken ingkang prayogi lan ingkang boten prayogi.

Tataran punika saya ngrembaka menawi janma sregep mawas dhiri, ngresiki cipta, ngeningaken rasa, saha ngugemi kasunyatan. Menawi manah taksih kebak pamrih, sengit, utawi gumunggung, pepadhang batin dados kasamun. Kosokwangsulipun, menawi manah resik lan tentrem, kawicaksanan batin saged madhangi saben pamawas lan lampah. Saking tataran punika lajeng tuwuh budi luhur ingkang nuntun janma nglampahi gesang kanthi sabar, wicaksana, lan tansah tumuju dhateng kautaman.

7. Tataran Kaweningan.

Tataran Kaweningan inggih punika tataran nalika cipta sampun tentrem, pangraos sampun bening, saha manah boten malih kaombang-ambing dening reribedan. Ing kawontenan punika, janma ngrumaosi katentreman ingkang jero, pamawas dados langkung cetha, saha budi langkung gampil nampi pepadhanging kasunyatan. Kaweningan boten ateges manah tanpa pangraos utawi tanpa pamikir, nanging sedaya punika sampun lumampah kanthi laras lan kaendhaleni.

Kaweningan tuwuh saking laku mawas dhiri, pangresiking cipta, pangeninging rasa, saha pangukuhaning karsa ingkang katindakaken kanthi ajeg. Menawi pamrih, sengit, ajrih, saha gumunggung saya sirna, manah saya wening lan tentrem. Saking kawontenan punika, janma langkung saged mirengaken swaraning budi lan mangertos kasunyatan kanthi langkung cetha.

Tataran Kaweningan punika dados lawanging pepadhang batin. Cipta boten malih kesamun dening prasangka, rasa boten kaguncang dening owahing kaanan, lan karsa tansah jejeg tumuju kautaman. Kanthi mekaten, saben tembung, pamawas, saha tumindak tansah dipun landhesi kawicaksanan lan sih. Saking kaweningan punika lajeng tuwuh katentreman ing salebeting dhiri, karukunan kaliyan sasama, saha lampah gesang ingkang tansah laras kaliyan Sang Sumbering Panguripan.

8. Tataran Kasalarasan.

Tataran Kasalarasan inggih punika tataran nalika janma sampun mangertos bilih piyambakipun boten gesang piyambakan, nanging dados bagéyan saking satunggal tatananing panguripan ingkang nyawiji. Janma ngrumaosi sesambetan ingkang raket kaliyan sasama, alam, saha sakabehing titah, awit sedaya asalipun saking Sang Sumbering Panguripan. Saking pangertosan punika tuwuh pangurmatan, sih, saha jejibahan kangge ngreksa kasalarasaning gesang.

Ing tataran punika, manah boten malih kaiket dening pamrih pribadi kemawon. Cipta saya padhang anggenipun mangertos bilih saben tumindak gadhah pangaribawa tumrap liyan. Rasa saya kebak welas asih lan pangraos paseduluran, dene karsa saya kukuh anggenipun nglampahi kabecikan tumrap bebrayan lan alam. Janma boten rumangsa dados panguwaosing dumadi, nanging dados bagéyan ingkang wajib ngrumat saha nglestantunaken tatananing panguripan.

Tataran Kasalarasan nuwuhaken budi luhur ingkang tansah ngudi karukunan lan katentreman. Saben lampah dipun landhesi kawicaksanan, boten ngrugèkaken sasama utawi alam, nanging tansah ngrembakakaken kabecikan. Kanthi mekaten, janma saya mangertos bilih kamulyaning gesang boten dumunung ing kapisahan, nanging ing kasalarasan kaliyan sasama, alam, saha Sang Sumbering Panguripan minangka asal lan panyengkuyunging sakabehing dumadi.

9. Tataran Kasunyatan Langgeng.

Tataran Kasunyatan Langgeng inggih punika tataran panguripan ingkang paling luhur, nalika janma sampun nyedhak dhateng Kasunyatan Sejati minangka asal saha pungkasaning sedaya dumadi. Ing tataran punika, cipta boten malih kaiket dening tetimbangan kadonyan, rasa sampun wening tanpa reribedan, lan karsa sampun nyawiji kaliyan kautaman. Janma ngrumaosi pepadhanging panguripan ingkang boten saged kasandhang namung lumantar tembung utawi pamanggih.

Kasunyatan Langgeng boten saged dipun ukur lumantar nalar kemawon, awit ngluwihi sedaya teges saha gegambaran. Punapa ingkang saged dipun raosaken namung katentreman, pepadhang batin, saha kasampurnaning pangraos bilih sedaya dumadi asalipun saking Sang Sumbering Panguripan lan badhé wangsul malih dhateng Panjenenganipun. Ing kawontenan punika, boten wonten gumunggung, boten wonten pamrih, saha boten wonten pepisahan antawisipun dhiri kaliyan Kasunyatan Sejati.

Tataran Kasunyatan Langgeng boten dados ancas kangge ngoyak kaelokan, nanging dados wohing laku pangresiking cipta, pangeninging rasa, saha pangukuhaning karsa ingkang katindakaken kanthi ajeg. Saking tataran punika lajeng tuwuh budi luhur ingkang sampurna, sih ingkang tanpa pamilah, saha katentreman ingkang langgeng. Mangkono, janma nglampahi gesang kanthi tentrem, migunani tumrap sasama, lan ing wekasanipun wangsul dhateng Sang Sumbering Panguripan kanthi sukma ingkang wening lan pepadhanging budi ingkang sampurna.

PANUTUP

Nawa Tataraning Panguripan Janma punika boten namung ngandharaken tatananing panguripan, ananging ugi maringi panuntun supados janma saged mangertos dhirinipun kanthi langkung jero. Saben tataran dados wewulang kangge ngresiki cipta, ngeningaken rasa, ngukuhaken karsa, saha ngluhuraken budi, satemah gesang tansah laras kaliyan kasunyatan lan kautaman. Pangertosan punika prayogi boten namung dipun emut, nanging ugi dipun lampahi kanthi ajeg ing saben dinten.

Kanthi mangertos tatananing panguripan, janma boten namung ngraosaken kawontenan raga, nanging ugi saya mangertos pepadhanging batin ngantos dumugi Kasunyatan Langgeng. Mangkono, saben lampah dados sarana panggulawenthah dhiri, saben pakaryan dados wujud pangabekti, lan saben sesambetan dados papan ngrembakakaken sih lan kabecikan.

Mugi serat punika saged dados pepadhang tumrap sinten kemawon ingkang ngudi kasunyatan, satemah saged nglampahi gesang kanthi tentrem, budi luhur, saha wangsul dhateng Sang Sumbering Panguripan kanthi sukma ingkang wening.

DOWNLOAD SERAT