NAWA TRIDAYANING JANMA

SERAT NAWA TRIDAYANING JANMA

BAB I — Tridaya Minangka Obahing Batin.

Tridaya inggih punika satunggaling daya batin ingkang ngandhut Cipta, Rasa, lan Karsa minangka satunggal rerangkèn ingkang boten saged kapisah. Cipta maringi daya kangge mangertos lan nimbang, Rasa maringi daya kangge ngraosaken lan ngugemi tegesing panguripan, dene Karsa maringi daya kangge nemtokaken ancas saha ngleksanani lampah. Sanadyan gadhah jejibahan piyambak-piyambak, katigangipun tansah makarya kanthi sesarengan ing salebeting batin manungsa.

Saben kedadosan ingkang mlebet lumantar Nawa Dwaraning Raga boten namung dipuntingali utawi dipunraosaken, nanging ugi dipunolah dening Tridaya. Saking proses punika medal pamanggih, pangraos, kekajengan, saha tumindak. Mila, Tridaya dados obahing batin ingkang tansah ngancani lampahing gesang, wiwit saking manungsa tangi ngantos sare malih.

Nalika Tridaya dereng katata, Cipta saged kasamaran dening pamrih, Rasa saged keseret dening gegeripun manah, dene Karsa saged kaprabawan dening pepénginan ingkang boten laras kaliyan kautaman.

Nanging Tridaya boten kedah dipun anggep minangka mungsuhing manungsa. Tridaya minangka peparing ingkang dados piranti kangge nyumurupi kasunyatan lan nglampahi gesang kanthi becik, manawi saged dipun ngreksa lan dipun tuntun dening budi saha kawicaksanan.

Ing Kawruh Uttamopadesa, pambudidayaning Tridaya boten ateges nyirnakaken pamanggih, pangraos, utawi kekajengan, nanging ngresiki lan nyelarasaken katigangipun supados lumampah miturut kautaman. Cipta dados langkung bening, Rasa dados langkung alus, lan Karsa dados langkung lurus, satemah sedaya lampah tansah nuju kabecikan.

Pramila, Tridaya dudu perkawis ingkang kedah dipun ewahi utawi dipun perang, nanging kedah dipunwastani, dipunmangertosi, dipunresiki, saha dipuntuntun. Manawi Tridaya sampun laras, manungsa saged nglampahi panguripan kanthi langkung eling, wicaksana, tentrem, lan migunani tumrap sesami, alam, saha Sang Sumber Panguripan.

BAB II — Nawa Tridaya ing Salebeting Janma.

Nawa Tridaya ngandharaken sangang tataraning pangrembakan Tridaya, inggih punika Cipta, Rasa, lan Karsa ing salebeting batin manungsa. Sangang tataran punika boten nggambaraken owahing satunggal unsur kemawon, nanging ngandharaken kados pundi Tridaya tuwuh saking kahanan ingkang taksih kaiket ngantos saged nyawiji kanthi laras. Wiwitanipun Tridaya taksih kaprabawan dening pamrih lan pepénginan, lajeng saya waspada, wening, tentrem, kawawas, pangrasa, pepadhang, sampurna, dumugi pungkasanipun manunggal dados satunggal daya batin ingkang utuh. Saben tataran minangka lampah pambudidaya batin ingkang nuwuhaken kaselarasan antawisipun pamanggih, pangraos, lan kekajengan, satemah Tridaya dados dhasaring lampah gesang ingkang kebak kawicaksanan, sih, saha kautaman.

1. Tridaya Kaiket.

Tridaya Kaiket inggih punika tataran wiwitaning batin manungsa nalika cipta, rasa, lan karsa taksih kaiket dening dorongan hawa nepsu, pamrih pribadi, saha pepénginan ingkang dereng katata. Ing tataran punika, pikiran dereng saged madosi kasunyatan kanthi wening, pangrasa taksih gampil kaobah dening kahanan, dene karsa taksih kathah kaprabawan dening karep pribadi.

Awit saking punika, Tridaya dereng saged dados pepadhang tumrap lampahing gesang.

Manungsa ing tataran Tridaya Kaiket langkung asring tumindak miturut dorongan saknalika tinimbang pamawas ingkang wening. Cipta kapenuhan pamanggih lan pamrih, rasa gampil keseret seneng lan sengit, dene karsa kathah dipunarahaken dening pepénginan pribadi. Budi dereng saged maringi pitedah kanthi jejeg, amargi Tridaya taksih kabekta dening daya-daya ingkang medal saking kabutuhan dhiri.

Nanging Tridaya Kaiket boten ateges manungsa sampun sirna kabecikanipun. Punika namung minangka tataran wiwitaning lampah pangrembakaning batin. Saking kahanan punika, manungsa dipuntuntun supados wiwit eling, mawas dhiri, saha ngreresiki Tridaya, satemah cipta dados langkung resik, rasa dados langkung alus, lan karsa dados langkung lurus tumuju kautaman.

Ing Kawruh Uttamopadesa, Tridaya Kaiket saged dipunmangertosi minangka kahanan nalika Cipta, Rasa, lan Karsa taksih katutup dening iketan hawa nepsu, pamrih pribadi, saha pepénginan donya.

Lampah utama ing tataran punika inggih punika ngendhaleni karep, ngresiki batin, lan ngiyataken budi, supados Tridaya saged lumampah tumuju Tridaya Waspada, minangka wiwitaning tuwuhing kasadharan ingkang langkung wening lan utama.

2. Tridaya Waspada.

Tridaya Waspada inggih punika tataran batin nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun wiwit tanggap lan eling tumrap lampahing gesangipun piyambak. Ing tataran punika, Tridaya sampun boten namung kaprabawan dening dorongan hawa nepsu lan karep saknalika, nanging sampun wiwit saged mirsani, nimbang, lan mriksa sedaya gerak batin saha tumindakipun piyambak.

Wonten ing Tridaya Waspada, tuwuh kasadharan bilih saben pamanggih, pangrasa, saha kekajengan mesthi gadhah pangaribawa tumrap lampahing gesang, tumrap dhiri pribadi, saha tumrap sesami. Nalika wonten lampah ingkang kirang prayogi, batin wiwit maringi pratandha lumantar rasa getun, prihatin, saha kekajengan kangge ndandosi. Pratandha punika dados wiwitaning pitedah saking njero manah kangge nuwuhaken lampah ingkang langkung becik.

Manungsa ing tataran punika sampun wiwit sinau mawas dhiri, ngendhaleni karep, saha milah antawisipun pepénginan lan kabutuhan ingkang leres. Cipta wiwit langkung jernih anggenipun nimbang, Rasa wiwit langkung peka anggenipun ngraosaken kabecikan lan kalepatan, dene Karsa wiwit saged katuntun tumuju lampah ingkang langkung utama. Sanadyan mekaten, Tridaya taksih ngadhepi tantangan saking hawa nepsu lan iketan batin ingkang dereng sirna.

Ing Kawruh Uttamopadesa, Tridaya Waspada minangka wiwitaning tuwuhing kasadharan batin, nalika manungsa sampun wiwit dados saksi tumrap sedaya geraking Cipta, Rasa, lan Karsa.

Saking tataran punika, Tridaya lajeng dipuntuntun tumuju Tridaya Wening, inggih punika kahanan nalika Cipta saya resik, Rasa saya tentrem, lan Karsa saya lurus, satemah sedaya daya batin saged dados dhasaring lampah kautaman.

3. Tridaya Wening.

Tridaya Wening inggih punika tataran batin nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun wiwit bening lan resik saking pepetenging pamrih, satemah saged nyumurupi kasunyatan kanthi langkung cetha. Ing tataran punika, Tridaya boten malih namung dipun obahaken dening hawa nepsu, nanging sampun wiwit katuntun dening eling, budi, lan kawruh ingkang langkung luhur.

Wonten ing Tridaya Wening, manah wiwit kabikak tumrap pepadhanging pangertosan. Cipta langkung jernih anggenipun nimbang kasunyatan, Rasa langkung resik anggenipun ngraosaken kabecikan, dene Karsa langkung lurus anggenipun milih lampah. Manungsa sampun saged mbedakaken antawisipun lampah ingkang nuwuhaken katentreman lan lampah ingkang ndadosaken pepetenging batin. Pamawas tumrap leres lan lepat boten namung medal saking pamanggih, nanging ugi saking pangrasa lan budi ingkang sampun wiwit wening.

Tataran punika nggambaraken wiwitanipun tuwuhing kawicaksanan batin, nalika manungsa boten namung nyumurupi kalepatan, nanging ugi mangertos sebab lan akibat saking saben pamanggih, pangrasa, lan lampahipun. Karep kangge nindakaken kabecikan wiwit tuwuh kanthi tulus, awit kabecikan sampun boten namung dipunpahami, nanging ugi sampun dipunraosaken lan dipunkajengaken.

Ing Kawruh Uttamopadesa, Tridaya Wening minangka tataran nalika Cipta, Rasa, lan Karsa wiwit lumampah kanthi selaras lan dados papan tumuwuhing kawruh, budi, saha kautaman.

Saking tataran punika, manungsa dipuntuntun tumuju Tridaya Tentrem, inggih punika kahanan nalika Tridaya sampun langkung ajeg, ayem, lan mantep dados dhasaring lampah gesang.

4. Tridaya Tentrem.

Tridaya Tentrem inggih punika tataran batin nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun manggih katentreman, ayem, lan kaselarasan. Ing tataran punika, Tridaya boten malih gampil kabekta dening gegering hawa nepsu, rasa was-was, utawi pamrih pribadi, nanging sampun saged jejeg ing salebeting pepadhanging eling lan tuntunan budi.

Wonten ing Tridaya Tentrem, manungsa wiwit ngraosaken bilih katentreman sejati boten gumantung saking kahanan njawi, nanging medal saking resiking batin lan kasalarasan antawisipun Cipta, Rasa, lan Karsa. Cipta dados langkung bening anggenipun nimbang, Rasa langkung ayem anggenipun ngraosaken, dene Karsa langkung jejeg anggenipun nindakaken lampah kabecikan. Saking kaselarasan punika, gesang saya dipuntuntun dening kawicaksanan lan kautaman.

Tataran punika nggambaraken Tridaya ingkang sampun saged nampi lampahing gesang kanthi legawa lan wening. Manungsa boten gampil keseret dening kabingahan ingkang kaladuk utawi kasangsaran ingkang ngremuk batin, amargi sampun tuwuh pangertosan bilih sedaya kahanan minangka péranganing lampah kangge nyinau, ngresiki dhiri, lan ngluhuraken budi.

Ing Kawruh Uttamopadesa, Tridaya Tentrem minangka tataran nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun wiwit mapan ing kaselarasan. Katentreman ingkang tuwuh boten namung awujud rasa ayem, nanging ugi pratandha bilih Tridaya sampun lumampah kanthi satunggal arah tumuju lampah kautaman.

Saking Tridaya Tentrem, lampah batin lajeng dipuntuntun tumuju Tridaya Kawawas, inggih punika tataran nalika Cipta saya jembar pamawasipun, Rasa saya jero pangraosipun, lan Karsa saya wicaksana anggenipun nemtokaken lampah gesang.

5. Tridaya Kawawas.

Tridaya Kawawas inggih punika tataran batin nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun ngrembaka dados langkung wiyar, jero, lan wicaksana anggenipun nyumurupi lampahing panguripan. Ing tataran punika, Tridaya sampun boten winates dening pamawas pribadi, nanging sampun saged nyumurupi sesambungan antawisipun dhiri, sesami, alam, saha Sang Sumber Panguripan kanthi langkung jembar lan wening.

Wonten ing Tridaya Kawawas, Cipta sampun saged nimbang kanthi wicaksana, Rasa sampun saged ngraosaken kanthi jembar lan tepa, dene Karsa sampun langkung jejeg anggenipun milih lampah ingkang nuwuhaken kaselarasan. Kabingahan boten ndadosaken gumedhé, dene kasangsaran boten ndadosaken remuking batin, amargi sampun tuwuh pangertosan bilih saben kedadosan gadhah piwulang lan teges tumrap pangrembakaning dhiri.

Tridaya ing tataran punika sampun boten gampil dipun obahaken dening pamrih pribadi utawi rasa seneng lan boten remen ingkang kalimput. Manungsa wiwit nglampahi gesang kanthi lila, legawa, saha kawicaksanan, awit sampun mangertos bilih kaselarasan, kabecikan, lan kautaman langkung aji tinimbang ngudi kapentingan pribadi.

Ing Kawruh Uttamopadesa, Tridaya Kawawas minangka tataran nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun saged nyumurupi panguripan kanthi pamawas batin ingkang langkung jembar. Tridaya dados papan tumuwuhing kawruh, pangertosan, tepa salira, saha pitedah tumrap lampah ingkang leres.

Saking Tridaya Kawawas, lampah batin lajeng dipuntuntun tumuju Tridaya Pangrasa, inggih punika tataran nalika manungsa boten namung mangertos kasunyatan lumantar pamawas, nanging ugi saged ngraosaken teges lan kasalarasaning panguripan kanthi langkung jero, wening, lan tulus.

6. Tridaya Pangrasa.

Tridaya Pangrasa inggih punika tataran batin nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun saya laras lan nyawiji ing salebeting kasadharan ingkang wening, satemah manungsa saged mangertos saha ngraosaken jeroing teges panguripan kanthi manah ingkang resik. Ing tataran punika, Tridaya boten namung dados sarana kangge mangertos kasunyatan, nanging ugi dados pepadhanging batin kangge nyumurupi kaselarasan antawisipun dhiri, sesami, alam, saha Sang Sumber Panguripan.

Wonten ing Tridaya Pangrasa, Cipta sampun saged mangertos kanthi wicaksana, Rasa sampun saged ngraosaken kanthi tulus, dene Karsa sampun wiwit lumampah kanthi jejeg tumuju kabecikan. Rasa welas asih, sih, andhap asor, saha katulusan tuwuh boten amargi pameksa utawi pakulinan, nanging medal saking kasadharan batin ingkang sampun saya ngrembaka.

Tataran punika nggambaraken kahanan nalika pamrih pribadi saya luntur lan dipungantos dening karep kangge nglampahi gesang ingkang migunani tumrap sesami. Manungsa sampun saged nyumurupi bilih sedaya gesang gadhah sesambungan, lan saben pamanggih, pangrasa, saha lampah tansah maringi pangaribawa tumrap kaselarasaning panguripan.

Ing Kawruh Uttamopadesa, Tridaya Pangrasa minangka tataran nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun boten namung resik lan tentrem, nanging ugi sampun kebak dening sih, kawelasan, saha pangertosan ingkang langkung jero. Tridaya wiwit lumampah kanthi satunggal irama, satunggal ancas, lan satunggal arah tumuju lampah luhur.

Saking Tridaya Pangrasa, lampah batin lajeng dipuntuntun tumuju Tridaya Pepadhang, inggih punika tataran nalika Tridaya sampun saya sumunar dening kawruh, kawicaksanan, saha pepadhanging kasunyatan, satemah dados dhasaring lampah ingkang utama.

7. Tridaya Pepadhang.

Tridaya Pepadhang inggih punika tataran batin nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun dados papan sumunaripun kawruh lan kasadharan luhur, satemah manungsa saged nyumurupi tegesing panguripan kanthi langkung jero lan wening. Ing tataran punika, Tridaya boten namung dipunginakaken kangge mangertos prakawis lahiriyah, nanging ugi dados piranti kangge nyumerepi teges lan kasunyatan ingkang kinandhut wonten ing wingking saben kedadosan.

Wonten ing Tridaya Pepadhang, manungsa sampun wiwit nyumurupi bilih panguripan boten namung winates ing kapentingan pribadi, nanging minangka lampah kangge nyelarasaken dhiri kaliyan tatanan ageng ingkang nglimputi sedaya dumadi. Kawruh ingkang tuwuh boten ndadosaken gumedhé, nanging malah nuwuhaken andhap asor, kawicaksanan, saha rasa syukur.

Ing tataran punika, Cipta saya bening anggenipun mangertos, Rasa saya alus anggenipun ngraosaken, dene Karsa saya jejeg anggenipun nglampahi kabecikan. Tridaya sampun lumampah kanthi laras, satemah pamanggih, pangrasa, lan lampah tansah dipuntuntun dening pepadhanging budi lan kautaman. Manungsa boten namung ngupadi kawruh, nanging ugi nglampahi kawruh punika dados lampah gesang.

Tridaya Pepadhang nggambaraken owahing batin saking namung "madosi pangertosan" dados "dados papan sumunaripun kawruh lan kawicaksanan". Pepadhang punika boten namung asalipun saking kawruh njawi, nanging tuwuh saking resiking batin, kaselarasaning Tridaya, lan pepadhanging budi.

Ing Kawruh Uttamopadesa, Tridaya Pepadhang minangka tataran nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun saged nampi, ngugemi, lan nyebaraken pepadhanging kasunyatan lumantar lampah gesang.

Saking tataran punika, Tridaya lajeng dipuntuntun tumuju Tridaya Sampurna, inggih punika kahanan nalika sedaya daya batin sampun ngrembaka kanthi utuh, laras, lan mantep dados dhasaring lampah kautaman.

8. Tridaya Sampurna.

Tridaya Sampurna inggih punika tataran batin nalika Tridaya sampun nggayuh kasampurnan ing salebeting kaselarasan. Cipta, Rasa, lan Karsa sampun lumampah kanthi laras, wening, lan resik, satemah boten malih gampil kaiket dening hawa nepsu, pamrih pribadi, utawi pepetenging batin. Tridaya sampun dados papan tumuwuhing kawicaksanan, kabecikan, saha pepadhanging kasunyatan.

Wonten ing Tridaya Sampurna, manungsa sampun saged nglampahi gesang kanthi kasadharan ingkang langkung jangkep. Saben pamawas, pangraos, saha tumindak medal saking batin ingkang tentrem lan tulus. Kawruh boten namung dipunmangertosi, nanging sampun dados lampah gesang awujud sih, katulusan, kawicaksanan, lan kaselarasan kaliyan sesami saha alam.

Tataran punika nggambaraken kahanan nalika Tridaya sampun makarya minangka satunggal rerangkèn ingkang utuh. Cipta maringi pepadhang tumrap pangertosan, Rasa nuwuhaken kawelasan lan pangraos ingkang alus, dene Karsa nuntun tumuju lampah kabecikan. Pamrih pribadi saya sirna, dipungantos dening kekajengan kangge ngreksa kaselarasan lan maringi paedah tumrap sesami.

Ing Tridaya Sampurna, rasa "aku" ingkang winates saya luntur, dipungantos dening kasadharan bilih manungsa punika satunggaling pérangan saking tatananing panguripan ingkang langkung ageng. Saking pangertosan punika tuwuh andhap asor, kawicaksanan, saha katresnan ingkang boten winates.

Ing Kawruh Uttamopadesa, Tridaya Sampurna minangka tataran nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun ngrembaka kanthi utuh lan laras, dados dhasaring lampah gesang ingkang utama.

Saking tataran punika, Tridaya lajeng dipuntuntun tumuju Tridaya Manunggal, inggih punika kaselarasan paling jero nalika sedaya daya batin sampun nyawiji ing satunggal ancas tumuju Sang Sumber Panguripan.

9. Tridaya Manunggal.

Tridaya Manunggal inggih punika tataran pungkasaning Nawa Tridaya, nalika Cipta, Rasa, lan Karsa sampun nyawiji dados satunggal daya batin ingkang laras, wening, lan utama. Ing tataran punika, Tridaya sampun boten malih kaiket dening pamrih pribadi utawi pepetenging batin, nanging sampun jejeg tumuju lampah kabecikan lan kaselarasan.

Wonten ing Tridaya Manunggal, manungsa sampun boten namung ngudi kawruh lan pepadhanging kasunyatan, nanging sampun saged nglampahi gesang ingkang laras kaliyan kawruh punika. Cipta maringi pepadhang tumrap pangertosan, Rasa nuwuhaken sih lan kawelasan, dene Karsa nuntun sedaya lampah tumuju kautaman. Ketigangipun boten malih lumampah piyambakan, nanging sampun dados satunggal rerangkèn batin ingkang utuh.

Tataran punika nggambaraken kahanan nalika manungsa sampun saged nyumurupi jatining dhiri lan panguripan kanthi langkung jero. Rasa "aku" ingkang winates saya luntur, dipungantos dening kasadharan bilih gesang pribadi boten pisah saking gesanging sesami, alam, saha tatananing Sang Sumber Panguripan.

Ing Tridaya Manunggal, lampah gesang boten malih dipuntuntun dening kapentingan pribadi, nanging dening katulusan, sih, kawicaksanan, saha pangabdian tumrap kaselarasaning panguripan. Manungsa dados langkung andhap asor, awit sampun mangertos bilih kaluhuran sejati dumunung ing resiking batin, larasing Tridaya, saha kautamaning lampah.

Ing Kawruh Uttamopadesa, Tridaya Manunggal minangka pungkasaning pambudidaya Cipta, Rasa, lan Karsa, nalika Tridaya sampun nyawiji dados dhasaring lampah gesang.

Saking tataran punika, manungsa sampun siyaga lumebet dhateng Nawa Tataraning Cetana, inggih punika lampah ngluhuraken kasadharan tumuju pepadhanging sukma lan kasunyatan ingkang langkung jero.

BAB III — Ngreksa Nawa Tridayaning Janma.

Ngreksa Nawa Tridayaning Janma boten ateges nyirnakaken utawi mateni obahing batin, awit Cipta, Rasa, lan Karsa minangka peparing ingkang dados dhasaring panguripan manungsa. Ingkang kedah katindakaken inggih punika ngresiki, ngreksa, lan nyelarasaken Tridaya, supados tansah lumampah laras kaliyan budi lan kasunyatan.

Lampah pambudidaya punika dipunwiwiti kanthi mawas dhiri, inggih punika nyumurupi saben pamanggih, pangraos, saha kekajengan ingkang medal saking batin.

Saking pamawas punika, manungsa sinau ngendhaleni pepénginan, boten kanthi pameksa, nanging kanthi mangertos wates antawisipun kabutuhan lan pamrih pribadi. Salajengipun, manungsa ngupadi ngresiki niyat, satemah sedaya lampah boten kaarahaken dening kapentingan pribadi, nanging dening kautaman lan paedah tumrap sesami. Pungkasanipun, nguwataken budi dados dhasar tumrap sedaya pamawas lan lampah, awit budi ingkang luhur saged nuntun Tridaya tumuju kaselarasan.

Lumantar lampah punika, Nawa Tridayaning Janma saya mateng, satemah Cipta dados langkung wening, Rasa langkung alus, lan Karsa langkung lurus. Saking kaselarasan punika tuwuh lampah gesang ingkang tentrem, wicaksana, lan migunani tumrap jagad saha Sang Sumber Panguripan.

BAB IV — Tridaya Tumuju Kaselarasan.

Kasampurnaning manungsa boten dumunung ing upaya nyirnakaken obahing batin, nanging dumunung ing kasagedanipun mangertosi, ngreksa, lan nuntun Tridaya kanthi budi lan kawicaksanan. Cipta, Rasa, lan Karsa minangka peparing ingkang tansah obah ngancani lampahing gesang. Awit saking punika, ingkang dados wigati boten nglawan utawi nyepeng Tridaya kanthi pameksa, nanging ngarahaken supados tansah laras kaliyan kasunyatan lan kautaman.

Nalika Tridaya taksih kaiket dening pamrih pribadi, pepénginan, lan pepetenging batin, lampahing manungsa gampil kesasar. Nanging manawi Tridaya sampun dipunmangertosi lan dipuntuntun dening budi, sedaya daya batin saged malih dados sumber pepadhang lan kabecikan. Cipta maringi pamawas ingkang bening, Rasa nuwuhaken sih lan kawelasan, dene Karsa nuntun tumindak ingkang migunani tumrap sesami lan alam.

Pramila, kaluhuraning manungsa boten katemtokaken dening wonten utawi botenipun obahing batin, nanging dening kasagedanipun ngolah lan nyelarasaken Tridaya ing saben lampahing gesang. Tridaya ingkang katuntun dening budi dados daya kabecikan, dene Tridaya ingkang tanpa tuntunan saged dados pepalanging lampah. Punika dados piwulang bilih resiking batin, luhuring budi, lan larasing Tridaya minangka dhasar tumrap gesang ingkang tentrem, wicaksana, saha tansah tumuju dhateng Sang Sumber Panguripan.

DOWNLOAD SERAT