SERAT NAWA SAMUDAYANING LAMPAH

NAWA SAMUDAYANING LAMPAH

Lampahing Janma Wening ing Tengahing Donya

(Adhedhasar Piwulang Sastra Jendra Uttamopadesa lan Nawasamadhi)

"Bagaimana manusia yang telah tercerahkan hidup di tengah dunia?"

Nawa Samudayaning Gesang saged kasebut Lampahan Nawaning Gesang punika minangka wohe tuwuhipun cetana, prabodha, saha samadhi ing salebeting uripipun janma. Cetana maringi pepadhang tumrap pangraos lan pamawas, prabodha nglantaraken manah dhateng pangertosan ingkang langkung jero, dene samadhi ngukuhaken katentreman saha kasatunggalaning batin. Saking sesambetan tigang punika lajeng tuwuh lampah gesang ingkang nyata, boten namung dados kawruh, ananging dados laku ing saben dinten.

Janma ingkang sampun nglampahi lampahan punika tansah ngugemi kasunyatan kanthi manah resik, boten kesasar dening pamrih utawi kapenginan pribadi. Saben tembung dipun ukur kanthi kawicaksanan, saben tumindak dipun landhesi sih, saha saben pancasan dipun pethuk lumantar budi ingkang wening. Kanthi mekaten, sesambetan kaliyan sasama dados langkung rukun, kebak pangajrih, pangurmatan, saha tulung-tinulung tanpa ngantos ngantosaken kauntungan tumrap dhirinipun piyambak.

Lampahan punika ugi nuwuhaken katetepaning manah nalika ngadhepi kabingahan utawi kasangsaran. Janma boten gampil kaguncang dening owah-owahaning donya, awit sampun mangertos bilih gesang punika satunggal lampah tumuju kasampurnaning budi. Kanthi ngugemi kasunyatan, ngrembakakaken sih, saha nglestantunaken kautaman, saben dinten dados papan nglatih dhiri, ngresiki cipta, ngeningaken rasa, lan ngukuhaken budi. Mangkono, lampahan gesang boten namung maringi paedah tumrap pribadhi, nanging ugi nyinari kulawarga, bebrayan, saha sakabehing titah kanthi pepadhanging kabecikan ingkang langgeng.

Nawa Samudayaning Lampah punika saged dipun wedhar kados ing ngandhap punika.

1. Lampah Manembah.

Janma Gesang Kanthi Eling lan Sembah Marang Sang Sumber.

Janma pinaringan gesang boten namung supados nglampahi dinten-dintenipun, ananging ugi supados tansah eling dhateng Sang Sumbering Panguripan ingkang dados wiwitan saha pungkasaning sakabehing dumadi. Eling punika boten namung ateges éling ing panggalih, nanging dados kawaspadaning cipta, rasa, saha budi, satemah saben tembung, pamawas, lan pakaryan tansah katuntun dening kabecikan. Kanthi eling, janma mangertos bilih gesang punika satunggal kalenggahan kangge ngudi kautaman, ngrembakakaken sih, lan nglestantunaken karukunan.

Sembah marang Sang Sumber boten namung katindakaken lumantar pangucap utawi tata cara tartamtu, nanging utaminipun kawujud lumantar resiking manah lan beciking lampah. Saben pakaryan ingkang dipun tindakaken kanthi ikhlas, jujur, lan kebak sih sejatosipun sampun dados wujud pangabekti. Janma ingkang ngugemi sembah tansah andhap asor, boten gumedhe, boten ngasoraken liyan, awit mangertos bilih sadaya kawula sami pinaringan urip saking Sang Sumber ingkang Maha Asih.

Nalika eling lan sembah dados dhasaring gesang, manah saya tentrem, budi saya wening, lan pangraos saya lembut. Janma boten gampil kaseret dening hawa nepsu, pamrih pribadi, utawi reribedan donya. Saben rerengganing lampah dipun adhepi kanthi sabar, wicaksana, saha pasrah ing sajroning kapitadosan. Kanthi mekaten, gesang dados langkung migunani tumrap dhiri, kulawarga, bebrayan, lan sakabehing titah, dene sukma tansah lumampah nyedhak marang Sang Sumbering Panguripan kanthi sih, kautaman, saha eling ingkang langgeng.

• Sapa kang tansah eling marang Sang Sumbering Panguripan, uriping bakal katuntun dening pepadhanging budi.

• Sembah kang sejati ora mung ana ing tembung, nanging katon cetha ana ing resiking cipta, weninging rasa, lan luhuring budi.

• Janma kang ngugemi eling lan sembah, ora gampang kesasar ing lampah, awit manahé tansah kapadhangi kasunyatan.

• Eling iku pepadhanging manah, sembah iku kekiyataning sukma; loro-loroné nuntun janma tumuju tentrem lan kautaman.

2. Lampah Mawas Dhiri.

Tansah Ngrumati Cipta, Rasa, lan Budi.

Janma ingkang ngugemi lampah kautaman tansah ngrumati cipta, rasa, lan budi minangka dhasaring tuwuhipun kasampurnaning gesang. Cipta dipun resiki saking pikajeng ingkang boten becik lan pamanggih ingkang nyimpang saking kasunyatan. Rasa dipun weningaken supados tansah ngraosaken sih, welas asih, saha pangajrih dhateng sasama. Dene budi dipun lestantunaken lumantar lampah ingkang jujur, adil, andhap asor, saha kebak tanggel jawab.

Ngrumati dhiri boten ateges namung ngupados kasalahan, nanging ugi ngraosaken saha mangertos punapa ingkang kedah dipun becikaken. Saben tembung, tumindak, lan ancasing manah prayogi dipun timbang kanthi wening, supados boten nuwuhaken cilaka tumrap dhiri utawi liyan. Kanthi mekaten, janma tansah pinaringan kalodhangan kangge ndandosi kekirangan lan ngukuhaken kabecikan.

Lampah punika kedah katindakaken kanthi ajeg, boten namung nalika pinanggih reribedan, nanging ugi ing saben dinten. Saben pengalaman dados panggulawenthah kangge ngasah kawicaksanan lan ngrembakakaken kautaman. Nalika cipta saya resik, rasa saya wening, lan budi saya luhur, janma saya caket kaliyan kasunyataning gesang, saéngga saben lampahipun dados pepadhang tumrap dhiri, kulawarga, bebrayan, saha sakabehing titah.

• Sapa kang sregep mawas dhiri, bakal mangertos kalepatané dhéwé sadurungé nyumurupi kalepataning liyan.

• Resiking cipta, weninging rasa, lan luhuring budi iku dhasaring tuwuhipun kautaman.

• Mawas dhiri saben dina iku laku ngresiki manah, supaya tembung lan tumindak tansah selaras karo kasunyatan.

• Janma kang tansah ngrumati cipta, rasa, lan budi, bakal saya diwasa ing pangertosan lan saya tentrem ing lampahing gesang.

3. Lampah Kabecikan.

Mujudaken Kejujuran, Tanggel Jawab, lan Kaadilan.

Janma ingkang sampun mangertos dhasaring kautaman prayogi mujudaken kejujuran, tanggel jawab, lan kaadilan ing saben lampahing gesang. Kejujuran dados dhasaring kapitadosan, awit tembung lan tumindak kedah salaras kaliyan kasunyatan. Janma ingkang jujur boten remen ngapusi, boten ndhelikaken kayekten, saha tansah ngugemi bebener sanajan kadhangkala boten gampil anggenipun nglampahi.

Tanggel jawab mujudaken kasanggupan nindakaken kuwajiban kanthi temen lan boten ngicali jejibahan. Saben pakaryan dipun tindakaken kanthi sregep, ngati-ati, lan kebak kasetyan. Nalika kalepatan kadadosan, janma ingkang utama boten golek alesan utawi nyalahaken liyan, nanging kanthi legawa ngakeni kalepatanipun sarta ngudi pambecikan supados boten malih kalampahan.

Kaadilan nuwuhaken sipat boten pilih kasih lan boten mihak awit pamrih. Saben tiyang dipun anggep sami drajatipun minangka titahing Sang Sumbering Panguripan. Ing damel pancasan, janma ngugemi kawicaksanan, nimbang kanthi wening, saha netepaken bebener adhedhasar kasunyatan. Kanthi ngrembakakaken kejujuran, tanggel jawab, lan kaadilan, gesang dados kebak kapitadosan, karukunan, lan katentreman, satemah saged maringi paedah tumrap dhiri, kulawarga, bebrayan, saha sakabehing titah.:::

• Kejujuran iku dhasaring kapitadosan, tanggel jawab iku teteging lampah, dene kaadilan iku pepadhanging bebrayan.

• Sapa kang ngugemi bebener kanthi tanggel jawab, bakal ngundhuh pakurmatan tanpa kudu nyuwun pangalembana.

• Kaadilan tuwuh saka manah kang wening; ora mihak marang pamrih, nanging ngugemi kasunyatan.

• Kabecikan ora katitik saka akehé tembung, nanging saka jujuring lampah, teteging jejibahan, lan adiling tumindak.

4. Lampah Welas Asih.

Nresnani Sasama Tanpa Mbedakaken.

Nresnani sasama punika satunggal kautaman ingkang prayogi dipun lestantunaken ing saben lampahing gesang. Sih sejati boten mbedakaken drajat, kadonyan, kabudayan, basa, utawi kawontenanipun tiyang. Saben janma dipun anggep sami dados titahing Sang Sumbering Panguripan, ingkang pantes dipun urmati, dipun sayangi, saha dipun tulung miturut kabutuhanipun.

Katresnan dhateng sasama boten namung kawujud lumantar tembung ingkang sae, nanging ugi lumantar tumindak ingkang nyata. Tulung-tinulung, pangapura, pangertosan, saha kekarepan ngrenggani kabingahan lan kasangsaranipun liyan dados pratandha bilih sih sampun tuwuh ing salebeting manah. Janma ingkang ngugemi sih boten remen memungsuhan, boten gampang ngremehaken, saha tansah ngudi karukunan ing bebrayan.

Sih tanpa mbedakaken ugi nuwuhaken rasa adil lan andhap asor. Janma boten ngukur ajining liyan saking bandha, kawruh, kalenggahan, utawi kakiyatan, nanging saking kasunyatan bilih saben titah gadhah pakurmatan ingkang sami. Kanthi mekaten, sesambetan antawisipun janma saya raket, kebak kapitadosan, saha nuwuhaken tentreming bebrayan.

Nalika sih dados dhasaring lampah, gesang boten namung maringi kabingahan tumrap dhiri piyambak, nanging ugi dados pepadhang tumrap kulawarga, bebrayan, lan sakabehing titah. Lumantar sih ingkang tanpa pamilah, janma ngluhuraken kautaman lan saya nyedhak dhateng Sang Sumbering Panguripan.

• Welas asih kang sejati ora milih sapa kang dipun tresnani, awit saben titah padha kagungan ajining gesang.

• Sapa kang nyebar sih tanpa mbedakaken, bakal ngundhuh katentreman ing manah lan karukunan ing bebrayan.

• Katresnan kang tanpa pamrih iku ngluhurake budi, nyawijèkake rasa, lan ngukuhake paseduluran.

• Manah kang kebak welas asih ora gampang nyenyamah, nanging tansah ngurmati lan ngrengkuh sasama kanthi kabecikan.

5. Lampah Pangabdian.

Ngaturaken Panguripan Kangge Kulawarga, Bebrayan, lan Sakabehing Titah.

Gesang ingkang luhur boten namung dipun ginakaken kangge nggayuh kabegjan tumrap dhiri piyambak, nanging ugi dipun aturaken kangge maringi paedah dhateng kulawarga, bebrayan, lan sakabehing titah. Janma ingkang sampun mangertos tegesipun gesang badhe ngraosaken bilih kawontenanipun wonten ing donya punika gadhah gegayutan kaliyan liyan. Saben kawruh, tenaga, lan kabecikan ingkang dipun paringaken dados wujud pangabekti tumrap sesami.

Kulawarga dados papan wiwitan kangge ngrembakakaken sih, pangertosan, saha tanggel jawab. Kanthi ngreksa katentreman lan kerukunan ing kulawarga, janma sampun nyebaraken kabecikan saking lingkup ingkang paling caket. Saking punika, lampahipun saged ngrembaka tumuju bebrayan ingkang langkung wiyar, kanthi tumindak ingkang migunani lan nuwuhaken karukunan.

Ngabekti dhateng bebrayan lan kamanungsan ateges tansah nyawisaken dhiri kangge mbiyantu, ngreksa, saha nglestantunaken kabecikan. Janma boten namung mikiraken kapentingan pribadi, nanging ugi ngraosaken kawontenanipun liyan minangka bagéyan saking lampahing gesang sesarengan.

Kanthi ngaturaken gesang kangge kabecikan, janma saged dados pepadhang tumrap lingkunganipun. Saben lampah ingkang dipun landhesi sih, kawicaksanan, lan tanggel jawab badhe nuwuhaken woh ingkang sae tumrap jagad. Mangkono, panguripan dados langkung teges, awit gesangipun boten namung dipun raosaken dening dhirinipun piyambak, nanging ugi dados berkah tumrap kulawarga, bebrayan, lan sakabehing titah ing sangandhaping Sang Sumbering Panguripan.

• Pangabdian kang sejati dudu ngudi kamulyan tumrap dhiri, nanging ngaturake paedah tumrap kulawarga, bebrayan, lan sakabehing titah.

• Sapa kang ikhlas ngabdi marang sesami, bakal ninggal tilas kabecikan kang langgeng ngungkuli umuripun.

• Gesang kang migunani iku dudu amarga akehé kagungan, nanging amarga akehé kabecikan kang diparingake marang liyan.

• Pangabdian kang dipun landhesi sih lan tanggel jawab bakal nuwuhake karukunan, ngukuhake paseduluran, lan ngluhurake ajining gesang.

6. Lampah Kaselarasan.

Gesang Selaras Kaliyan Alam lan Sakabehing Titah.

Janma prayogi nglampahi gesang kanthi selaras kaliyan alam lan sakabehing titah, awit sadaya dumadi punika sesambetan wonten ing satunggal tatanan panguripan. Alam boten namung dados papan panggenan gesang, nanging ugi dados sarana ingkang nyengkuyung lestarinipun urip. Mila, saben janma gadhah jejibahan ngreksa, ngrumat, lan nglestantunaken kaendahan saha kasalarasaning alam kanthi kebak tanggel jawab.

Kasalarasan kaliyan alam kawiwitan saking budi ingkang wening lan pangraos ingkang lembut. Janma boten migunakaken sumbering panguripan kanthi srakah, boten ngrusak, saha boten tumindak ingkang nuwuhaken sangsaraning titah sanes. Saben tumindak dipun timbang kanthi wicaksana, supados paedahipun boten namung tumrap sapunika, nanging ugi tumrap tembe mburi.

Sesambetan kaliyan sakabehing titah prayogi dipun landhesi sih lan pangajrih. Tetuwuhan, kewan, banyu, lemah, saha sadaya isi jagad dipun anggep minangka bagéyan saking rerengganing panguripan ingkang kedah dipun urmati. Kanthi mekaten, janma boten rumangsa dados panguwaosing alam, nanging dados pangreksa ingkang ngemban jejibahan nglestantunaken kasalarasanipun.

Nalika gesang tansah selaras kaliyan alam lan sakabehing titah, tentreming manah, karukunaning bebrayan, saha lestarining panguripan saged tansah kaestokaken. Mangkono, saben lampah janma dados wujud pangabekti dhateng Sang Sumbering Panguripan lumantar ngreksa lan ngurmati sadaya titah kanthi sih, kawicaksanan, lan kautaman.

• Sapa kang ngreksa kaselarasaning alam, sejatiné lagi ngreksa kaselarasaning uripé dhéwé.

• Alam iku dudu warisan kang kena dipangrebut, nanging titipan kang prayoga dipun rumat kanthi sih lan kawicaksanan.

• Manah kang selaras karo alam bakal luwih gampang ngrasa tentrem, awit kasalarasan iku wiwit saka resiking budi.

• Kaselarasan karo sakabehing titah nuwuhake tentreming bebrayan, lestarining alam, lan kamulyaning panguripan.

7. Lampah Kawicaksanan.

Netepaken Pancasan Adhedhasar Kawicaksanan, Dudu Kareping Dhiri.

Saben pancasan ingkang dipun tindakaken dening janma prayogi dipun landhesi kawicaksanan, boten namung manut kareping dhiri utawi pepenginan ingkang dumadakan. Kawicaksanan tuwuh saking cipta ingkang resik, rasa ingkang wening, saha budi ingkang luhur. Kanthi dhasar punika, janma saged nimbang kanthi jangkep sadaya kaanan, mangertos sebab lan wohing tumindak, sarta milih lampah ingkang paling migunani tumrap kabecikan.

Kareping dhiri asring ndadosaken manah kesusu, kepenginan ngrebut kauntungan, utawi ngoyak kabingahan sawetawis tanpa nimbang akibatipun. Menawi pancasan namung dipun tuntun dening pepenginan mekaten, boten arang nuwuhaken pasulayan, getun, saha sangsaraning dhiri lan liyan. Mila, janma prayogi ngendhaleni pepenginanipun lumantar eling, pangraos ingkang wening, lan tetimbangan ingkang mateng.

Kawicaksanan ugi nuwuhaken sipat sabar, ngati-ati, saha gelem mirengaken pamanggih ingkang sae. Sadèrèngipun netepaken pancasan, janma prayogi nimbang kasunyatan, kaadilan, saha paedahipun tumrap sesami. Kanthi mekaten, saben pancasan boten namung nguntungaken dhiri piyambak, nanging ugi ngreksa karukunan lan katentreman bebrayan.

Nalika kawicaksanan dados dhasaring saben pancasan, lampahing gesang saya mantep lan kebak kautaman. Janma boten gampil kaseret dening pepenginan ingkang boten prayoga, nanging tansah lumampah ing margi kasunyatan, sih, saha kabecikan, satemah gesangipun saged maringi pepadhang tumrap dhiri, sesami, lan sakabehing titah.

• Kawicaksanan lair saka manah kang wening; dene kareping dhiri asring njalari lampah dadi kliru.

• Sapa kang sabar anggoné nimbang sadurungé mutusaké, bakal luwih cedhak marang kasunyatan tinimbang kang kesusu nuruti pepénginan.

• Pancasan kang dipun landhesi kawicaksanan nuwuhake katentreman; dene kang dipun landhesi kareping dhiri asring nuwuhake pasulayan.

• Weninging cipta, jembaring rasa, lan luhuring budi iku telung pepadhang kang nuntun janma netepaké pancasan kang utama.

8. Lampah Katulusan.

Makarya Tanpa Pamrih Pribadi.

Janma prayogi ngaturaken sakathahing pakaryan kanthi manah ingkang resik, boten kaprabawan dening pamrih pribadi utawi karep ngunggulaken dhirinipun piyambak. Saben karya ingkang katindakaken prayogi dipun landhesi niyat luhur kangge maringi paedah tumrap kulawarga, bebrayan, lan sakabehing titah. Kanthi mekaten, pakaryan boten namung dados sarana nggayuh kabutuhaning gesang, nanging ugi dados wujud pangabekti dhateng Sang Sumbering Panguripan.

Pakaryan ingkang tanpa pamrih pribadi nuwuhaken sipat ikhlas, temen, saha tanggel jawab. Janma boten ngupados pangalembana, pakurmatan, utawi kauntungan pribadi minangka ancas utama, nanging langkung ngudi supados asiling pakaryan saged ndadosaken kabecikan tumrap sesami. Sanadyan boten tansah dipun mangertosi utawi dipun pamuji dening tiyang sanes, manahipun tetep tentrem awit sampun nindakaken jejibahan kanthi satuhu.

Lampah punika ugi ngasah andhap asor lan nyirnakaken gumunggung. Janma mangertos bilih saben kaprigelan lan kawasisan ingkang dipun gadhahi punika minangka peparing ingkang prayogi dipun ginakaken kanthi wicaksana. Mila, saben karya dipun tindakaken kanthi sregep, ngati-ati, saha kebak sih, boten kangge ngluhuraken asma pribadi, nanging kangge ngrembakakaken kabecikan.

Nalika pakaryan tansah dipun lampahi tanpa pamrih pribadi, wohing gesang badhe langkung jembar paedahipun. Kabecikan sumebar lumantar tumindak nyata, karukunan saya tuwuh, lan kautaman saya ngrembaka. Mangkono, saben karya dados pepadhang ingkang nguripi sesami lan dados wujud pangabekti ingkang luhur marang Sang Sumbering Panguripan.

• Katulusan iku nyambut gawe kanthi manah resik, tanpa ngudi pangalembana lan kauntungan tumrap dhiri.

• Sapa kang makarya kanthi tulus, kabecikané bakal ngrembaka sanajan tanpa dipun warta dening liyan.

• Pakaryan kang dipun landhesi katulusan iku dadi berkah tumrap sesami lan kamulyan tumrap budi.

• Pamrih pribadi mung maringi kabingahan sawatara, dene katulusan nuwuhake kautaman kang langgeng.

9. Lampah Kasampurnan.

Nglampahi Gesang Kanthi Eling Dhateng Sang Sumbering Panguripan Ngantos Pungkasaning Agesang.

Gesang punika satunggal lampah suci ingkang dipun paringi dening Sang Sumbering Panguripan. Mila, janma prayogi nglampahi saben dinten kanthi eling lan sumarah, mangertos bilih sadaya ingkang dumadi asalipun saking Sang Sumber lan ing wekasanipun badhe wangsul malih dhateng Panjenenganipun. Eling punika boten namung wonten nalika manembah, nanging dados dhasaring saben pamikir, pangraos, tembung, saha tumindak.

Janma ingkang tansah eling dhateng Sang Sumber boten kagodha dening kadonyan ingkang sipatipun sawatawis. Kabingahan boten ndadosaken gumunggung, dene kasangsaran boten ndadosaken kendho pangajeng-ajeng. Manahipun tetep wening, sabar, saha mantep awit pitados bilih saben kedadosan ngemot piwulang kangge ngasah budi lan ngrembakakaken kautaman.

Saben lampah gesang dipun upadosi dados wujud pangabekti lumantar sih, kaadilan, kejujuran, lan tanggel jawab. Janma tansah ngresiki cipta, ngeningaken rasa, saha ngluhuraken budi, satemah gesangipun saya caket kaliyan kasunyatan. Kanthi mekaten, boten namung ngudi kabegjan tumrap dhirinipun piyambak, nanging ugi maringi pepadhang lan paedah tumrap kulawarga, bebrayan, saha sakabehing titah.

Nalika wekasaning agesang sampun dumugi, janma ingkang sampun nglampahi lampah punika boten kebak ajrih utawi getun. Kanthi manah tentrem lan sukma ingkang wening, piyambakipun sumarah, awit sampun ngugemi kasunyatan lan nglampahi gesang kanthi eling dhateng Sang Sumbering Panguripan. Mangkono, pungkasaning agesang boten dados pungkasaning lelampahan, nanging dados wangsuling sukma kanthi tentrem dhateng Sang Sumbering Panguripan.

• Sapa kang wiwit lan mungkasi lampahé kanthi eling marang Sang Sumbering Panguripan, bakal manggih katentreman kang langgeng.

• Kasampurnaning gesang ora katitik saka suwéné umur, nanging saka ajegé eling lan luhuring lampah nganti pungkasaning agesang.

• Janma kang tansah ngugemi kasunyatan, sih, lan kautaman bakal lumampah kanthi tentrem tumuju wangsuling panguripan.

• Pungkasaning agesang dudu wekasaning panguripan, nanging wiwitaning wangsul marang Sang Sumbering Panguripan kanthi sukma kang wening.

Panutup.

Piwulang ing salebeting Uttamopadesa punika boten namung dipun ancasaken dados waosan, nanging prayogi dados lampah ing saben dinten. Kawruh tanpa laku namung dados pepethaning tembung, dene kawruh ingkang katindakaken kanthi temen badhe nuwuhaken pepadhang tumrap dhiri saha sesami. Mila, saben janma prayogi tansah ngudi resiking cipta, beninging rasa, santosing karsa, saha luhuring budi, awit saking punika tuwuh kabecikan ingkang sejati.

Lampah tumuju kautaman boten kalampahan kanthi sapisan, ananging lumantar panggulawenthah ingkang ajeg lan tanpa kendhat. Saben reribedan saged dados papan ngasah kawicaksanan, saben kabingahan saged dados pangeling supados boten gumunggung, dene saben pasulayan saged dados piwulang kangge ngukuhaken katetepaning manah. Janma ingkang ajeg mawas dhiri badhe saya mangertos kasunyataning panguripan sarta saya caket kaliyan tentreming batin.

Mugi piwulang punika dados pepadhang tumrap sinten kemawon ingkang ngudi kasalarasaning gesang. Mugi saben pamaca saged ngrembakakaken sih, nglestantunaken kabecikan, ngreksa karukunan, saha ngurmati sakabehing titah. Kanthi mekaten, gesang boten namung maringi paedah tumrap dhiri piyambak, nanging ugi nyinari kulawarga, bebrayan, saha jagad gesang kanthi lampah ingkang luhur.

Wekasanipun, sadaya kawruh punika prayogi dipun wangsulaken dhateng tumindak. Tembung saged dados pangarah, ananging lampah ingkang netepaken ajining janma. Sapa ingkang tansah ngugemi kasunyatan, ngresiki cipta, ngeningaken rasa, ngukuhaken budi, sarta nglampahi gesang kanthi sih lan kawicaksanan, piyambakipun sampun lumampah ing margi kautaman. Mugi pepadhanging kawruh punika tansah murub ing salebeting manah, dados panuntun tumuju kasalarasan, katentreman, saha kamulyaning panguripan ing salawas-lawasing lampah.

DOWNLOAD SERAT