SUMBER KAWRUH

WEDHARAN PRABHAWANING PANGURIPAN

Prawacana.

Wedharan Prabhawaning Panguripan punika dipunserat minangka dhasaring kawruh bab asal, tatanan, saha hakikating panguripan. Wedaran punika boten kagungan ancas nggantos, nyirnakaken, utawi mbandhing-bandingaken piwulang utawi kapitadosan punapa kemawon. Isinipun namung ngrembag kasunyatan ingkang sipatipun umum, ingkang saged dipunraos saha dipunmangertosi déning sadaya manungsa lumantar mawas dhiri, panggalih ingkang bening, saha budi ingkang luhur.

Miturut wedaran punika, samukawis dumadi boten jumeneng tanpa dhasar. Sadaya gesang asalipun saking Hyang Manon Sang Anantateja, ingkang langgeng, tanpa wiwitan saha tanpa wekasan. Awit saking sih kang tanpa winates, Panjenenganipun nglairaken tatananing panguripan ingkang ajeg, selaras, saha ngreksa kalanggenganing jagad gumelar.

Saking Sang Sumber Panguripan punika kawedhar Jatining Panguripan, ingkang dados dhasaring gesang tumrap samukawis dumadi. Saking Jatining Panguripan tumuwuh jiwa minangka inti panguripan ingkang tansah suci, lajeng jiwa madhangi sukma, saha lumantar sukma tuwuh cipta, rasa, lan karsa minangka sarana manungsa ngraos, mangertos, nimbang, saha nglampahi gesang. Nalika sukma kapadhangi jiwa kanthi bening, tuwuh cetana ingkang nuntun manungsa mangertos kasunyatan saha nglampahi lampah kabecikan.

Wedaran punika dipunaturaken supados manungsa langkung wanuh dhateng asalipun piyambak, langkung mangertos tatananing panguripan, saha langkung remen nglestantunaken kaselarasan kaliyan sasami lan kaliyan alam. Awit gesang ingkang utama boten namung ngudi kasugihan utawi kamulyan donya, nanging ugi ngluhuraken budi, ngresiki sukma, nglestantunaken sih, saha nglampahi lampah ingkang selaras kaliyan tatananing panguripan.

Mugi Wedharan Prabhawaning Panguripan punika dados pepadhang kawruh tumrap sinten kemawon ingkang ngudi bebener, ngudi kabecikan, saha ngupadi katentremaning gesang, satemah saged nglampahi urip kanthi budi luhur, sih, saha kawicaksanan manut tatanan ingkang sampun kagelar wiwit kawitaning dumadi.

I. Hyang Manon Sang Anantateja.

Hyang Manon Sang Anantateja inggih punika Sang Maha Wikan ingkang langgeng, tanpa wiwitan saha tanpa wekasan, dados wiwitan saha dhasaring samukawis dumadi. Panjenenganipun boten kaiket déning papan, wekdal, utawi owah-gingsiring alam. Sadaya ingkang gumelar, ingkang katingal saha ingkang boten katingal, sami gumantung dhateng Panjenenganipun minangka sumbering panguripan.

Tembung Manon ngemu teges nguningani samukawis kanthi sampurna. Boten wonten satunggal prakawis kemawon ingkang kasamun utawi kasingid saking panguninganipun. Dene Anantateja ngemu teges pepadhang tanpa winates, ingkang tansah madhangi samukawis dumadi. Pepadhang punika dudu pepadhanging srengéngé utawi geni, nanging pepadhanging kawruh, kabecikan, saha panguripan ingkang langgeng.

Saking Hyang Manon Sang Anantateja tuwuh tatananing dumadi ingkang ajeg saha selaras. Sadaya ingkang gesang lumampah manut tatanan punika. Boten wonten satunggal dumadi kemawon ingkang jumeneng tanpa sebab saha tanpa papanipun piyambak. Samukawis sampun kagelar kanthi kawicaksanan, satemah jagad tansah lumampah kanthi tata, runtut, saha sesambetan ingkang salaras.

Hyang Manon Sang Anantateja boten saged dipunwatesi déning aran, pepindhan, utawi rerupa. Manungsa namung saged ngraosaken kawontenanipun lumantar beninging budi, resiking sukma, saha luhuring lampah. Saya resik cipta, rasa, lan karsa, saya cetha manungsa ngraos pepadhanging panguripan ingkang madhangi salebeting manah.

Awit saking punika, mangertosi Hyang Manon Sang Anantateja boten namung dados kawruh, nanging dados wiwitaning lampah gesang. Saking pangawikan punika tuwuh andhap asor, sih marang sapadha-padha, pakurmatan dhateng alam, saha tekad nglestantunaken kaselarasaning panguripan. 

Panjenenganipun inggih punika wiwitan, dhasar, saha panyengkuyunging samukawis dumadi, ingkang lumantar kawicaksananipun jagad gumelar tansah lestari manut tatanan ingkang sampun katetepaken.

II. Sih Kang Tanpa Winates.

Sih Kang Tanpa Winates inggih punika sipat langgenging Hyang Manon Sang Anantateja, ingkang dados dhasar tumrap samukawis dumadi. Sih punika boten winates déning papan, wekdal, utawi pambeda. 

Panjenenganipun maringi panguripan tanpa milih, ngreksa tanpa mbédakaken, sarta nglestarèkaken samukawis manut tatanan ingkang sampun kagelar wiwit kawitan.

Saking sih punika, jagad gumelar kanthi tata lan kaselarasan. Samukawis ingkang gesang sami kaparingan daya panguripan, papan, sarta kawajibanipun piyambak-piyambak. Wit, kewan, manungsa, saha sedaya dumadi sami kaparingan kalodhangan nglampahi lampah gesang manut tatananing panguripan. Mila, boten wonten dumadi ingkang tanpa teges, awit saben dumadi gadhah papan saha guna wonten ing jagad gumelar.

Sih Kang Tanpa Winates boten namung dados wiwitaning panguripan, nanging ugi dados daya ingkang njagi kalanggenganing gesang. Lumantar sih punika, manungsa kaparingan kabisan mikir, ngraos, nimbang, saha ngudi kabecikan. Awit saking sih punika ugi tuwuh rasa tresna, tulung-tinulung, rukun, pakurmatan, saha kekajengan ngreksa sapadha-padha lan alam.

Manungsa ingkang mangertos Sih Kang Tanpa Winates badhé sumurup bilih gesang boten namung kanggé kapentingan pribadi. Gesang punika sesambetan ingkang jembar antawisipun manungsa, alam, saha Sang Sumber Panguripan. Mila, saben lampah prayogi katindakaken kanthi sih, awit sih inggih punika dhasaring kaselarasan lan kalanggenganing urip.

Mila, Sih Kang Tanpa Winates dados paugeraning budi luhur. Sinten ingkang ngugemi sih badhé ngupadi kabecikan, ngedohi piala, ngreksa katentreman, saha nglestantunaken karukunan. Kanthi mekaten, manungsa boten namung dados tiyang ingkang gesang, nanging ugi dados pangembaning tatananing panguripan, satemah pepadhanging kabecikan tansah gumelar tumrap sasami lan tumrap jagad saisinipun.

III. Sang Sumber Panguripan.

Sang Sumber Panguripan inggih punika wiwitan saha sumbering samukawis gesang. Saking Panjenenganipun, samukawis dumadi kawiwitan, kaparingan daya panguripan, saha lumampah manut tatanan ingkang sampun kagelar. Panjenenganipun dados dhasaring samukawis, boten namung tumrap manungsa, nanging ugi tumrap jagad gumelar saha sedaya isining alam.

Panguripan boten dumados kanthi piyambak utawi tanpa dhasar. Sadaya gesang gadhah wiwitan, gadhah tatanan, saha gadhah ancasipun piyambak. Awit saking Sang Sumber Panguripan, samukawis kaparingan papan, lampah, saha sesambetan satunggal lan sanèsipun, satemah jagad tansah lumampah kanthi tata, runtut, saha selaras.

Sang Sumber Panguripan boten namung maringi wiwitaning gesang, nanging ugi dados panyengkuyunging kalanggenganing dumadi. Samukawis gesang tansah kaiket déning tatananing panguripan, ingkang boten owah déning karsaning manungsa. Sinten ingkang ngugemi tatanan punika badhé manggih katentreman, dene sinten ingkang nyimpang saking tatanan badhé ngraosaken owah-gingsiring gesang saha rusaking kaselarasan.

Saking Sang Sumber Panguripan kawedhar Jatining Panguripan, ingkang dados dhasaring gesang tumrap sedaya titah. Lumantar Jatining Panguripan punika, jiwa kaparingan dumunung minangka inti panguripan ingkang tansah suci, lajeng madhangi sukma, satemah manungsa saged ngraos, mangertos, saha nglampahi gesang kanthi budi lan kawicaksanan.

Mila, mangertosi Sang Sumber Panguripan boten namung ateges mangertosi wiwitaning gesang, nanging ugi mangertosi bilih samukawis gesang kaiket déning tatanan ingkang sampun katetepaken. Saking pangawikan punika tuwuh rasa andhap asor, pakurmatan dhateng samukawis dumadi, saha tekad nglampahi urip kanthi selaras, ngreksa kalanggenganing alam, saha nglestantunaken kabecikan tumrap sapadha-padha. Awit Panjenenganipun inggih punika sumbering panguripan, panyengkuyunging jagad gumelar, saha dhasaring samukawis gesang ingkang langgeng.

IV. Jatining Panguripan.

Jatining Panguripan inggih punika dhasaring gesang ingkang kawedhar saking Sang Sumber Panguripan. Jatining Panguripan dudu dumadi, dudu raga, lan dudu sukma, nanging daya panguripan ingkang dados wiwitan tumrap ananing gesang. Tanpa Jatining Panguripan, boten wonten gesang, boten wonten obah, lan boten wonten dumadi ingkang saged nglampahi lampahipun.

Jatining Panguripan tansah langgeng saha boten owah déning lumampahing wekdal. Panjenenganipun boten tuwa, boten sirna, lan boten kecampuran déning sipat-sipat alam. Sanadyan samukawis dumadi tansah owah, lair, tuwuh, tuwa, lan sirna, Jatining Panguripan tetep dados dhasar ingkang ajeg tumrap samukawis gesang.

Saking Jatining Panguripan punika lajeng kawedhar jiwa, ingkang dados inti panguripan tumrap saben titah. Jiwa punika pepadhang ingkang madhangi sukma, satemah sukma saged ngraos, mikir, nimbang, lan nglairaken karsa. Mila, Jatining Panguripan boten sami kaliyan jiwa, nanging dados dhasaring kawontenan jiwa minangka pangembaning panguripan.

Jatining Panguripan ugi dados dhasaring kasatunggalaning samukawis gesang. Sanadyan wujud, sipat, lan lampah saben titah béda-béda, sadayanipun sami ngambah daya panguripan saking dhasar ingkang satunggal. Awit saking punika, manungsa prayogi ngurmati samukawis dumadi, awit sedaya gesang sami kaiket déning Jatining Panguripan ingkang sami.

Mangertosi Jatining Panguripan ateges mangertosi bilih gesang boten namung dumunung ing raga utawi ing sipat lahir. Gesang sejati asalipun saking dhasar panguripan ingkang langgeng. Saking pangawikan punika tuwuh rasa andhap asor, sih marang sasami, pakurmatan dhateng alam, saha kekajengan nglampahi urip kanthi selaras kaliyan tatananing panguripan. Mila, Jatining Panguripan dados dhasar tumrap tuwuhipun kawicaksanan, kabecikan, saha lampah gesang ingkang utama.

V. Jiwa.

Jiwa inggih punika inti panguripan ingkang kawedhar saking Jatining Panguripan. Jiwa tansah suci, langgeng, boten owah, saha boten kecampuran déning sipat-sipat donya. Jiwa boten tuwa, boten rusak, lan boten sirna déning lumampahing wekdal. Sanadyan raga ngalami owah-gingsir lan sukma saged dados bening utawi keruh, jiwa tetep jumeneng minangka pepadhanging panguripan.

Jiwa boten dados papan tuwuhipun cipta, rasa, saha karsa. Samukawis punika tuwuh wonten ing sukma. Dene jiwa gadhah pakaryan minangka pepadhang panguripan, ingkang madhangi sukma supados manungsa saged ngraos, mangertos, mamilih, saha nglampahi lampah gesang kanthi budi luhur. Mila, jiwa boten tumindak piyambak, nanging madhangi saha nguripi sukma minangka papan lumampahing panguripan.

Nalika sukma resik saking reregeding cipta, rasa, lan karsa, pepadhanging jiwa saged kapratelak kanthi langkung cetha. Manungsa dados langkung gampang mawas dhiri, langkung wening panggalihipun, langkung jembar sihipun, saha langkung luhuring budi pekertinipun. Kosokwangsulipun, nalika sukma katutupan déning pamrih, angkara, drengki, saha sipat awon sanèsipun, pepadhanging jiwa boten sirna, nanging kados katutup déning pepetenging sukma.

Mila, ancasing lampah gesang boten nyucèkaken jiwa, awit jiwa sampun suci wiwit kawitan. Ingkang prayogi dipunresiki inggih punika sukma, mliginipun cipta, rasa, saha karsa, supados pepadhanging jiwa saged sumunar kanthi cetha. Saya bening sukma, saya cetha pepadhanging jiwa madhangi lampahing gesang.

Mangertosi jiwa ateges mangertosi inti panguripan ingkang sejati. Saking pangawikan punika tuwuh rasa andhap asor, katentreman, saha kekajengan nglampahi gesang kanthi kabecikan. Jiwa dados pratandha bilih samukawis gesang asalipun saking Jatining Panguripan lan tansah kaiket kaliyan Sang Sumber Panguripan, satemah manungsa prayogi ngreksa kaselarasaning lampah minangka pangemban tatananing panguripan.

VI. Sukma.

Sukma inggih punika badan alus ingkang dados papan dumunungipun jiwa saha papan tumuwuhipun cipta, rasa, lan karsa. Sukma minangka panyambung antawisipun jiwa kaliyan raga, ingkang ndadosaken pepadhanging jiwa saged kapratelak lumantar lampahing manungsa wonten ing alam gesang.

Sukma boten sami kaliyan jiwa. Jiwa minangka inti panguripan ingkang tansah suci lan boten owah, dene sukma minangka papan lumampahing pangraos, panggalih, saha karsaning manungsa. Wonten ing sukma punika tuwuh maneka warna pangraos, pamawas, pepenginan, saha kekajengan ingkang lajeng maringi arah tumrap lampahing gesang.

Cipta, rasa, lan karsa ingkang dumunung wonten ing sukma dados pirantos tumrap manungsa kanggé ngraosaken, mangertosi, lan nindakaken samukawis. Cipta dados daya kanggé mikir saha mawas. Rasa dados daya kanggé ngraosaken saha mangertosi kawontenan. Karsa dados daya kanggé nggayuh saha nindakaken pepinginan. Katigangipun kedah tansah lumampah kanthi selaras supados sukma tetep bening lan pepadhanging jiwa saged sumunar.

Sukma saged dados bening utawi keruh manut lampahing manungsa. Nalika cipta dipunisi kawruh ingkang leres, rasa dipunisi sih lan welas, saha karsa dipunarahaken tumuju kabecikan, sukma dados papan ingkang resik tumrap pepadhanging jiwa. Nanging nalika cipta, rasa, lan karsa kapengker déning pamrih, hawa nepsu, saha tumindak ingkang nyimpang saking tatanan panguripan, sukma dados peteng lan pepadhanging jiwa boten saged kapratelak kanthi cetha.

Mila, laku gesang manungsa ingkang utama inggih punika ngreksa saha ngresiki sukma. Reresiking sukma boten ateges nggantos jiwa, nanging mbikak dalan supados jiwa saged madhangi kanthi langkung cetha. Saking sukma ingkang bening, tuwuh cetana ingkang wening, budi ingkang luhur, saha lampah ingkang selaras kaliyan tatananing panguripan.

Sukma dados papan wigatos wonten ing lampahing manungsa, awit wonten ing mriku pepadhanging jiwa kapratelak dados pangertosan, pangraos, saha tumindak. Mila, ngreksa kasucèning sukma ateges ngreksa pepadhanging panguripan ing salebeting diri manungsa.

VII. Cetana.

Cetana inggih punika kawontenanipun sukma ingkang kapadhangi déning jiwa, saéngga tuwuhing pangertosan, pangraos, saha pangertos dhateng kawontenan dhiri piyambak. Cetana dados pratandha bilih pepadhanging jiwa sampun saged madhangi sukma kanthi cetha, satemah manungsa saged ngraosaken wontenipun gesang, mangertos tegesipun lampah, saha mawas dhiri tumrap sedaya ingkang dipunlampahi.

Cetana boten namung ateges saged mikir utawi ngapalaken kawruh. Cetana langkung jero tinimbang pamawasing cipta, awit wonten ing salebeting cetana wonten pepadhanging jiwa ingkang ndadosaken manungsa saged mbedakaken ingkang selaras lan ingkang nyimpang saking tatananing panguripan. Lumantar cetana, manungsa boten namung mangertosi jagad ing njawi, nanging ugi saged nyumurupi kawontenan ing salebeting sukmanipun piyambak.

Nalika sukma resik lan cipta, rasa, saha karsa lumampah kanthi rukun, cetana tuwuh dados wening. Ing kawontenan punika, manungsa langkung gampang mawas dhiri, langkung ngati-ati ing saben lampah, saha langkung saged nindakaken kabecikan kanthi tulus. 

Cipta dados bening, rasa dados alus, saha karsa dados jejeg tumuju ing kaselarasan.

Kosokwangsulipun, nalika sukma katutupan déning reregeding pamrih, nesu, drengki, saha pepinginan ingkang boten kaselarasan, cetana dados samar. Manungsa saged kesupen dhateng jatining panguripan, amargi pepadhanging jiwa boten saged kapratelak kanthi sampurna lumantar sukma.

Mila, ngembangaken cetana dados salah satunggaling lampah wigatos tumrap manungsa. Dudu kanthi ngupadi prakawis ingkang adoh, nanging kanthi ngresiki cipta, ngleresaken rasa, lan ngendhaleni karsa ing saben lampah gesang. Saya bening cetana, saya cetha manungsa mangertos sesambetanipun kaliyan jiwa, sesami, alam, saha Sang Sumber Panguripan.

Cetana dados jembatan antawisipun pepadhanging jiwa lan lampahing raga. Lumantar cetana ingkang wening, manungsa saged dados pangemban tatananing panguripan, ngluhuraken budi, lan nglestantunaken kaselarasaning jagad gumelar.

VIII. Raga.

Raga inggih punika sarana jasmani ingkang dipunagem déning manungsa kanggé nglampahi gesang wonten ing alam donya. Raga dados papan kapratelaking pepadhanging jiwa, lumantar sukma lan cetana, saéngga pangraos, pangertosan, saha karsa saged kawujud dados lampah ing salebeting gesang.

Raga boten dados inti panguripan, nanging dados pirantos tumrap panguripan. Raga gadhah wates, saged owah manut lumampahing wekdal, saged dados kiyat utawi ringkih, lair, tuwuh, sepuh, lajeng wangsul malih dhateng unsur alam. Nanging sajatosipun, raga namung dados papan sementara tumrap lampahing jiwa ing jagad gumelar.

Lumantar raga, manungsa saged sesambetan kaliyan alam lan sasami. Kanthi tangan, manungsa saged tumindak; kanthi lesan, manungsa saged ngandharaken panggalih; kanthi pangraos jasmani, manungsa saged nyumurupi kawontenan ing sakupengipun. Mila, raga kedah dipunreksa kanthi becik, awit raga dados pirantos wigatos kanggé nglairaken kabecikan wonten ing gesang.

Nanging, manungsa boten prayogi namung nggatekaken raga saha kesenengan jasmani. Raga tanpa pepadhanging jiwa namung dados wujud ingkang boten gadhah arah. Raga kedah tansah dipun tuntun déning sukma ingkang bening, cetana ingkang wening, saha budi ingkang luhur, supados saben lampah saged selaras kaliyan tatananing panguripan.

Nalika cipta, rasa, lan karsa sampun kaselarasan, raga dados sarana tumuwuhipun kabecikan. Saben tumindak dados wujud nyata saking pepadhanging jiwa ingkang madhangi sukma. Kosokwangsulipun, nalika raga dipunagem tanpa mawas dhiri, saged ndadosaken manungsa kesupen dhateng jatining panguripan saha kesasar saking lampah ingkang utama.

Mila, raga kedah dipunmangertosi minangka titipan panguripan ingkang kedah dipunreksa lan dipunginakaken kanthi wicaksana. Lumantar raga, manungsa nindakaken lampah, ngladosi sasami, ngreksa alam, saha nyumerepi pepadhanging jiwa ing salebeting gesang. Raga dados panyambung antawisipun panguripan batin lan jagad gumelar, satemah manungsa saged dados pangemban tatananing panguripan.

IX. Panguripan Janma.

Panguripan Janma inggih punika kawontenan gesanging manungsa minangka salah satunggaling dumadi ingkang kaparingan kaluwihan kanggé mangertos, mawas, saha ngluhuraken lampahing gesang. Manungsa boten namung gesang kanthi raga, nanging ugi kagungan sukma ingkang kapadhangi déning jiwa, saéngga saged ngraosaken, mikir, nimbang, saha milih lampah ingkang prayogi.

Saking Sang Sumber Panguripan, manungsa kaparingan daya gesang, lajeng lumantar Jatining Panguripan jiwa dados inti panguripan ingkang madhangi sukma. Ing salebeting sukma tuwuh cipta, rasa, saha karsa ingkang dados pirantos tumrap manungsa kanggé nglampahi gesang. Lumantar cetana ingkang wening, manungsa saged mangertos bilih gesang punika boten namung ngudi kasenengan raga, nanging ugi ngupadi kaselarasan kaliyan tatananing panguripan.

Kaluwihaning manungsa boten dumunung namung ing kapinteran utawi kabisan nguwasani prakawis lahir, nanging wonten ing kabisanipun mawas dhiri lan ngowahi lampah dados langkung luhur. Manungsa saged milih antawisipun lampah ingkang selaras lan ingkang nyimpang, antawisipun kabecikan lan tumindak ingkang ngrusak kaselarasan. Mila, manungsa gadhah tanggel jawab ngresiki cipta, mbeciki rasa, lan nglurusaken karsa supados tansah tumuju dhateng kabecikan.

Panguripan Janma ugi ngemu pangertosan bilih manungsa minangka pangemban tatananing gesang. Manungsa boten dados panguwasa ingkang saged tumindak sakajengipun, nanging dados péranganing jagad gumelar ingkang kedah njagi sesambetan kaliyan sasami lan alam. Saben lampah ingkang dipuntindakaken badhé maringi tilaran tumrap dhiri, sesami, saha jagad.

Mila, ancasipun gesanging manungsa inggih punika dados janma ingkang langkung wening, langkung resik, saha langkung luhur budinipun. Kanthi ngudi kasunyatan, ngresiki sukma, ngluhuraken budi, saha nglampahi gesang manut tatananing Sang Sumber Panguripan, manungsa saged nemtokaken papanipun minangka panyambung antawisipun pepadhanging jiwa lan jagad gumelar.

Panguripan Janma dados pungkasaning wedaran babagan asal lan tatananing panguripan, nanging ugi dados wiwitan tumrap lampahing manungsa kanggé nggayuh kaselarasan, katentreman, saha kaluhuraning budi.

Panutup.

Saking wedaran ingkang sampun kaandharaken, saged dipunmangertosi bilih samukawis panguripan boten dumados kanthi tanpa dhasar. Sedaya ingkang gumelar asalipun saking Hyang Manon Sang Anantateja, ingkang dados wiwitan saha dhasaring samukawis dumadi. Lumantar Sih Kang Tanpa Winates, tatananing panguripan kagelar kanthi runtut, selaras, saha kebak pepadhang.

Sang Sumber Panguripan dados asaling gesang, dene Jatining Panguripan dados dhasaring wontenipun samukawis titah. Saking Jatining Panguripan kawedhar jiwa minangka inti panguripan ingkang tansah suci lan langgeng. Jiwa madhangi sukma, papaning cipta, rasa, lan karsa tuwuh, satemah manungsa saged ngraos, mangertos, saha mawas dhiri lumantar cetana ingkang wening.

Mila, gesanging manungsa boten namung ngudi kasenengan lahir, nanging ugi ngupadi beninging sukma saha luhuring budi. Raga namung dados sarana kanggé nglairaken lampah, dene jiwa dados pepadhang ingkang nuntun sukma tumuju kaselarasaning panguripan.

Manungsa ingkang sampun mangertos asal saha tatananing gesang badhé langkung éling bilih piyambakipun namung péranganing jagad gumelar. Amargi punika, manungsa prayogi ngreksa sesambetan kaliyan sasami, ngurmati alam, ngresiki cipta, mbeciki rasa, saha nglurusaken karsa. Kanthi mekaten, gesang saged lumampah kanthi tentrem lan selaras.

Wedharan Prabhawaning Panguripan punika boten namung kanggé dipunwaos minangka kawruh, nanging dados pepadhang tumrap lampahing gesang. Kawruh ingkang sejati kedah medal dados tumindak, lan pangertosan ingkang wening kedah tuwuh dados kabecikan.

Mugi saben manungsa saged manggih pepadhanging jiwa wonten ing salebeting sukmanipun, tansah éling dhateng Sang Sumber Panguripan, saha dados pangemban tatananing gesang ingkang ngreksa kabecikan, kaselarasan, lan kalanggenganing jagad gumelar.