NAWA PRASĀNTI BATIN
“Kawruh kudu kawruhan, kudu kasumurupan, kudu dilakoni, lan kudu kasunyatan ing panguripan.”
BEBUKA.
Nawa Prasānti Batin iku sangang wewaton kanggo ngupadi tentrem kang tuwuh saka jroning dhiri. Tentreming batin dudu prakara kang mung teka nalika kahanan jaba cocok karo karepe dhewe. Jagad tansah obah, kahanan tansah malih, lan urip ora tansah maringi apa kang dikarepake. Mula, janma kang kepengin tentrem kudu sinau nyumurupi sumbering tentrem kang sejati sing mapan ana ing jroning awake dhewe.
Tentrem wiwit tuwuh nalika cipta bisa wening, rasa bisa tulus, lan karsa bisa luhur. Nanging kabeh mau ora kena mung mandheg minangka pamawas ing jroning ati. Weninging cipta, tulusing rasa, lan luhuring karsa kudu katon ing tindak tanduk saben dina. Saka kono, laku wiwit dadi kasunyatan, lumantar asih mring sesami, prasaja ing tindak tanduk, lan selaras karo tatanan panguripan.
Janma uga kudu bisa ninggalake nalar kang kumingsun, ngawruhi wewatesaning panguripan, lan tansah ngendelake Asihing Sang Sumber Panguripan.
Sangang wewaton iki ora kanggo ngadili wong liya, nanging kanggo nyawang awake dhewe. Sapa kang sregep ngugemi laku iki bakal saya bisa nyumurupi manawa tentrem sejati ora kudu digoleki ing papan kang adoh, amarga wijine wus sumimpen ana ing jroning dhiri.
1. Aja ngendelake tentreming batin marang kahanan ing jaba; awit sajatining tentrem iku tuwuh saka jroning dhiri.
Tentreming batin aja digantungake marang owah-owahing kahanan ing jaba. Jagad tansah obah, kahanan bisa malih, wong liya bisa beda karepe, lan samubarang ora tansah lumaku kaya kang dikarepake. Menawa tentrem digantungake marang prakara mangkono, batin bakal gampang keguncang.
Janma kudu ngupadi sumbering tentrem saka jroning dhiri. Tentrem kang tuwuh saka jroning dhiri ora gumantung marang sugih utawa mlarat, dipuji utawa diremehake, tinemu utawa kelangan.
Cipta kang wening, rasa kang tulus, lan karsa kang luhur dadi dhasar tuwuhe tentrem. Mula, ngreksa tentrem ateges ngreksa kahanan jroning dhiri supaya ora gampang kabawa owah-owahing jagad.
2. Ngupadi Weninging Cipta, Tulusing Rasa, Luhuring Karsa.
Tentreming batin kudu diupadi kanthi mbangun weninging cipta, tulusing rasa, lan luhuring karsa. Cipta kang wening ora kebak pamikiran kang semrawut, prasangka, lan pepinginan kang tanpa wates. Rasa kang tulus ora kebak pamrih, drengki, utawa sengit marang sapadha-padha. Karsa kang luhur ora mung nuruti karep pribadi, nanging tansah ditata supaya tumuju marang kabecikan.
Telung prakara iki ora kena dipisahake, amarga cipta menehi pepadhang, rasa menehi kelembutan, dene karsa ndadekake pepadhang lan kelembutan mau tumindak nyata.
Sapa kang sregep ngupadi tetelune bakal saya bisa nguwasani awake dhewe, saengga batine ora gampang kabawa dening pepenginan lan kahanan saka njaba.
3. Weninging Cipta, Tulusing Rasa, Luhuring Karsa kedah kasunyatan ing Laku.
Weninging cipta, tulusing rasa, lan luhuring karsa ora cukup mung dadi pamawas utawa pangucap. Kabeh mau kudu kasunyatan ing laku saben dina.
Cipta kang wening kudu katon saka cara mikir lan milih tumindak. Rasa kang tulus kudu katon saka tata cara sesrawungan, nulungi, lan ngurmati sapadha-padha. Karsa kang luhur kudu katon saka tumindak kang ora mung nguntungake awake dhewe.
Yen kawruh mung manggon ing cipta nanging ora dadi laku, kawruh mau durung kasunyatan. Mula, saben pamawas kudu bisa dadi tumindak, saben rasa becik kudu bisa dadi sih, lan saben karsa luhur kudu bisa dadi pakaryan kang migunani tumrap panguripan.
4. Kasunyataning Laku bisa katon lumantar Asih mring Sesami.
Asih marang sesami dadi salah siji pratandha kang cetha saka laku kang wis kasunyatan. Asih ora mung awujud pangucap kang alus, nanging katon saka tumindak kang ngurmati, ngemong, nulungi, lan ora gawe laraning liyan.
Janma kang batine tentrem ora gampang nyimpen sengit, drengki, utawa pepinginan gawe kapitunan tumrap wong liya. Dheweke bisa ndeleng sapadha-padha minangka pepadhane urip kang padha duwe rasa lan karsa.
Asih uga ora ateges tansah sarujuk karo kabeh karepe wong liya. Asih bisa awujud wani ngelingake kanthi becik, nyegah kang ala, lan ngupadi kabecikan bebarengan. Saka asih kang nyata, tentreming batin bisa sumebar dadi tentreming sesrawungan.
5. Kasunyataning Laku bisa katon lumantar Prasaja ing Tindak Tanduk.
Prasaja ing tindak tanduk nuduhake janma kang ora seneng ngunggulake awake dhewe, ora gaweyane mung supaya katon becik ing ngarepe wong akeh, lan ora ngoyak pangalembana.
Prasaja dudu ateges ora duwe gegayuhan, nanging bisa urip kanthi samesthine tanpa kakehan pepinginan kang ora perlu. Wong kang prasaja bisa nampa apa kang diduweni tanpa tansah mbandhingake awake karo wong liya. Ing sesrawungan, dheweke ora perlu ngedab-edabi kaluwihane lan ora isin ngakoni kekurangane.
Prasaja ndadekake cipta luwih entheng, rasa luwih lega, lan karsa luwih bebas saka pamrih. Saka kene, tentreming batin ora gampang rusak mung amarga pangalembana, panyenyamah, utawa owahing panganggep wong liya.
6. Kasunyataning Laku bisa katon lumantar Selaras ing Tatanan Panguripan.
Panguripan nduweni tatanan kang kudu diurmati. Janma ora urip dhewe, nanging dadi bageyan saka sesrawungan, alam, lan sakabehing panguripan. Mula, laku kang becik kudu selaras karo tatanan mau. Selaras ora ateges nuruti kabeh kahanan tanpa pamawas, nanging ngerti papan, wektu, wewaton, lan akibat saka saben tumindak.
Janma kang uripe selaras ora seneng gawe rusak, ora ngrebut kang dudu hak, lan ora meksa samubarang supaya manut marang karepe dhewe.
Nalika cipta, rasa, lan karsa wis bisa selaras karo tatanan panguripan, batin dadi luwih entheng amarga ora tansah nglawan apa kang kudune ditampa lan ora tansah meksa apa kang ora bisa dikuwasani.
7. Kasunyataning Laku bisa katon lumantar Nora Ngendelake Nalar Kumingsun.
Nalar iku migunani kanggo mangerteni samubarang, nanging nalar uga bisa dadi sumber kesasar menawa wis kumingsun.
Nalar kumingsun ndadekake janma rumangsa paling ngerti, paling bener, lan angel nampa pamawas kang beda. Mula, laku kang tumuju marang tentrem kudu ora ngendelake nalar kang kaya mangkono. Janma kudu gelem ngrungokake, nyumurupi, lan sinau saka kasunyatan kang ditemoni.
Ora ngendelake nalar kumingsun dudu ateges ninggalake nalar, nanging nggunakake nalar kanthi wening lan andhap asor. Nalika nalar ora maneh dadi piranti kanggo ngunggulake awake dhewe, cipta dadi luwih jembar, rasa luwih bisa nampa, lan sesrawungan luwih gampang lumaku kanthi tentrem.
8. Kasunyataning Laku bisa katon lumantar Ngawruhi Wewatesaning Panguripan Janma.
Janma kudu ngawruhi wewatesaning panguripane. Ana prakara kang bisa ditindakake lan ana kang ora bisa dikuwasani. Ana bab kang bisa diowahi lan ana kang kudu ditampa kanthi wening. Ana wewatesing kawruh, tenaga, umur, wektu, lan daya. Yen janma ora ngerti wewates mau, dheweke gampang keseret dening pepinginan kang ora ana enteke lan banjur nemoni kuciwa.
Ngawruhi wewates dudu ateges nyerah marang urip, nanging ngerti kapan kudu tumindak lan kapan kudu ngeculake. Kanthi mangkono, karsa ora tansah meksa, cipta ora tansah ngoyak, lan rasa ora gampang kecewa.
Pangawruhing wewates ndadekake janma bisa urip kanthi luwih wening lan tentrem.
9. Kasunyataning Laku bisa katon lumantar Ngendelake Asihing Sang Sumber Panguripan.
Ing pucuking laku, janma nyumurupi manawa panguripan ora mung dumadi saka karepe dhewe. Ana Sang Sumber Panguripan kang dadi wiwitan lan dhasaring kabeh kang urip.
Ngendelake Asihing Sang Sumber Panguripan ateges nyandhak panguripan kanthi rasa percaya, tanpa tansah kumingsun ngandelake kekuwatane dhewe. Iki ora ateges meneng lan ora tumindak, nanging tetep nglakoni kuwajibane kanthi cipta kang wening, rasa kang tulus, lan karsa kang luhur.
Nalika janma bisa ngendelake Asihing Sang Sumber Panguripan, rasa wedi marang owahing kahanan saya suda. Dheweke bisa nampa kang teka, ngeculake kang lunga, lan tetep nglakoni laku kanthi tentrem.
PANUTUP.
Nawa Prasānti Batin dudu mung sangang ukara kang becik diwaca, nanging sangang wewaton kang becik diuripake. Saben wewaton nduweni sesambungan karo liyane.
Tentrem ora gumantung marang kahanan jaba, nanging kudu diupadi saka jroning dhiri. Cipta kudu diweningake, rasa ditulusake, lan karsa diluhurake. Kabeh mau banjur kudu kasunyatan ing laku, supaya apa kang ana ing jroning dhiri ora beda karo apa kang katon ing urip.
Asih mring sesami, prasaja ing tindak tanduk, lan selaras ing tatanan panguripan dadi pratandha yen laku wis wiwit urip. Nalar kang kumingsun kudu ora dadi pangarsa, amarga janma duwe wewates kang kudu diakoni. Nalika wewates panguripan wis kawruhan, karsa ora maneh kesusu meksa samubarang manut karepe dhewe. Ing pucuking laku, janma sinau ngendelake Asihing Sang Sumber Panguripan kanthi ati kang wening lan rasa kang tulus.
Mula, tentrem sejati ora ateges urip tanpa owah-owahan, tanpa kasusahan, utawa tanpa pacoban. Tentrem yaiku bisa tetep wening nalika jagad malih, tetep tulus nalika nemoni beda, lan tetep luhur nalika duwe daya kanggo milih.
Saka kono, Nawa Prasānti Batin dadi laku kang ngudhari pepetenging cipta, ngresiki rasa, lan nata karsa supaya panguripan bisa lumaku kanthi wening, tulus, luhur, lan tentrem.
Artikel pendalaman :
KETENTRAMAN BATIN ADA DI DALAM DIRI
LUHURING KARSA JADI LAKU HIDUPKETENTRAMAN BATIN ADA DI DALAM DIRI
Komentar
Posting Komentar
Tinggalkan komentar yang sopan demi perkembangan websiteblog ini